herkes gider mi?

yoksa önce inancım mı kararıyor?

bulutlardan önce, güneş buralardan gidince, gün bitince...

inanacak, güvenecek, sevecek kimse kalmayınca.

sarılacak bir 'ben' kalmayınca, bir elim diğer elimi dışlayınca...

oysa ben kızıl saçlarımın ucuna dizip yakmıştım yitirdiklerimi.

alev dolu ellerimi beyaz elbisemle silmiştim.

gözlerimde hüzün biriktirmiştim, görmemiştin..

suskunluğumda dünyanın en güzel şiirlerini söylemiştim, gitmiştin...

şimdi anlıyorum, sen beni hiç ama hiç sevmemiştin..

"hayat güzelmiş miş miş, güneş doğarmış mış mış, gemiler geçermiş miş miş, yağmur yağarmış mış mış, utanmadan..."

o kadar çok 'ben gidiyorum' dedin ki, sahiden de gittin.

"sen gidersin, denklem düşer, ben aşık olduğumu ağlarım. 

bir kelebek konduğu yerde bir mayın olduğunu anlar."

şimdi git. yan çizdiğin yolların sınır çizgilerinden. nereye istersen, oraya git. mühim değil artık.

yalnızlık.

-ferda-