OVERDOSE

cevapsız

2012-01-08T18:32:00.000+02:00

"bir ceset olabilseydin ancak bu kadar öldürebilirlerdi seni. (rimbaud)

"... ona kötü bir şey olsun istedim,
bana aşık olsun istedim." (lale müldür)

"ödevlerini yapmak ve bir adam olmayı kabul etmek yalnızca yaşlı olmaya götürür insanı." (camus)

2012-01-01T18:23:00.000+02:00

biraz battaniye, bi' miktar karanlık...

bolca yalnızlık... bolca müzik...

bi' fincan kahve, ıslak mendiller, yün çoraplar...

özlemler var hep geride...

tam olması gerektiği gibi.. yeni yıl ertesi gibi. yaşanması gerektiği gibi...

hayat yanı başımda, ellerimi uzatsam tutabileceğim gibi.. ama tuttuğum vakit canım çok yanacak gibi..

ne bitmez depresyonmuş bu! bi gün beni öldürecek gibi..

salak bi gülümseme ile selamlıyorum her yeni günü ama yine de kalbimin için sanki mahşer yüklü..

tercihler yapmam gerekiyor. mesela istesem ankara'ya gidebilirim, yüksek lisansa başvurabilirim ve büyük ihtimalle kazanabilirim.. ama iki saniye battaniyemin altından çıkınca bile ödüm patlıyor bi şeyler ters gidecek diye. kıpırdayamıyorum..

istesem çok uzaklara değil topu topu 2-3 saatlik mesafelere gidebilirim, mesleğimi değiştirebilirim belki de mutlu bile olabilirim. ama dedim ya inimden çıkmak istemiyorum. kaplumbağa gibi kabuğumun içine saklandım, ödüm patlıyor...

tek dostum mahallenin kedileri... dostlarımı bırakmak istemiyorum.

şarkılar da huzura yetmiyor artık. sanırım iyileşmek; kökünden söküp attığın bi çiçeği tekrar toprağa döndürmeye çalışmak gibi bi şey. bakalım yeşerecek mi umut o çorak topraklarda yeniden?

-ferda-

dağıl, toplan, yine parçalan.

2011-11-27T17:36:00.001+02:00

ayağımın kaymasıyla yere çakılmam arasındaki zaman bir saniye kadardı. o bir saniyelik zamandaki heyecan hayatımın tüm saniyelerinin belki hiçbir parçasında yoktu...

ve düştükten sonra fark ettim, bu hayatta kimse düşüşe geçmiş birinin ellerini tutmuyordu. yalnızdım.

parçalanmak gerekiyordu, yeni bir bütün olmayı denemek için.

ama ben biliyorum, defalarca aynı yerden parçalanma konusunda yetenekliyim.

hem zaten ellerim de sıyrılmış.. benim..

ben bu kadarım.

-ferda-

aramaya devam ediyorum, ruhum fazla uzaklaşmış olamaz..

2011-11-14T21:32:00.000+02:00

çok para lazım.

çok fazla para..

çöplük haline dönmüş hayatlardan kurtulmak için.

mesela ruhumun hiç ışıldayamadığı işimi bırakmak için...

yok fiyatına alıcı bulan emeklerimi, beynimi, sevgimi, yaşam enerjimi huzur bulacağım başka alanlara kaydırmak için...

başka mecralara akmak lazım.

vakit geldi, çoktan geçti..

tutkuyla sarılmak lazım.

ruhumun, kalbimin sunduğuna..

ve cesur olmak lazım, korkularımı alıp ardıma...

artık bir adım da olsa atmak lazım.

ürkekçe de olsa..

ve doyasıya ağlamak lazım,

dudaklarımı ısıra ısıra..

bir kez bile gözlerimi kaçırmadan, öylece dimdik durmam lazım hayatın tam ortasında..

ve şu şarkıyla eşlik etmek lazım yağmurlarla gökyüzüne selam edenlerin sesine..

-ferda-

kedilere ağladık, ağlıyoruz.

2011-10-16T01:59:00.000+03:00

Hayat bize mutlu olma şansı

vermedi
Biz kendimizden başka
Herkesin üzüntüsünü
Üzüntümüz,
Acısını acımız yaptık.
Çünkü dünya'nın öbür ucunda,
Hiç tanımadığımız bir insanın
Gözyaşı bile içimizi parçaladı....
Kedilere ağladık
Kuşların yasını tuttuk.
Yüreğimizin yufkalığı
Kimi zaman hayat karşısında
Bizi zayıf yaptı.
Aslında ne güzel şeydir
İnsanın insana yanması
Sevgili...
Ne güzeldir bilmediğin birinin
derdine üzülmek ve çare aramak.
Ben bütün hayatımda hep
Üzüldüm, hep yandım..
Yaşamak ne güzeldir be sevgili
Sevinerek, severek, sevilerek,
Düşünerek...
ve o vazgeçilmez sancılarını
Duyarak hayatın

Yılmaz GÜNEY

şşşt. is there anybody out there?

2011-09-27T23:25:00.000+03:00

bulutların içi pembe ve pufuduk.

güneş, ay yüzlü..

gök kuşağı çokyakışıklı.

düşlerimizin rengi aynı,

tanrının yüzü yanaklarımda,

tertemiz oluyor gözlerim ağladığımda...

kazanmak dediğin nedir ki?

ortada adam gibi bir kaybeden olmayınca...

hırs ne gereksiz bi şey.

gökyüzüne ulaşamadıktan sonra...

sahi neden bunca koşuşturma?

az sükunet..

çok huzur....

(lazım bana)

-ferda-

sevdiğim filmler 2

2011-08-30T03:38:00.000+03:00

hastayız dedeee mi desem, izleyin, mutlaka izleyin mi desem ne desem bilmiyorum. ama ben bu filmleri çok seviyorum. daha önce şurada yazmıştım, bu da devamı olsun. bayramınızı kutlar, mutluluklar dilerim. ;)

truman show. bazen hepimiz kendimizi bu adamın yerine koymuşuzdur.. her şey gerçek olamayacak kadar tuhaf gelişiyorsa, sanki bütün dünya üzerinize bir oyun oynuyormuşçasına.. her duygunuz, her hissiyatınız, her acınız, her korkunuz ve mutluluğunuz siz anlatmamış olsanız da ortadaymışçasına.. gözlerinizin anlattığından daha fazlası dünyaya yayılmışsa... ve tüm bunlar aslında kocaman bir yalansa.. izleyin.

komik, eğlenceli, biraz karışık ama mükemmel. çingenelere bayılırım. bu filmle birlikte sempatim arttı, çok arttı.

masal ve gerçek iç içe... bir baba ki; hayal gücünün sınırlarını fersah fersah aşmış bulutların üzerinde gezdiriyor ruhunu.... ve oğlunun gözlerinden kalbine süzdürüyor hissettiklerini.. bana bir masal anlat baba. evet evet bana masallar anlat..eğer hayat bir masal olsaydı, big fish olurdu o masalın adı. replikler hala kulaklarımda.. misal:

"saldırgan ve kaba insanlar, aslında sadece yalnızdır ve eşlik edilmeye ihtiyaçları vardır."

"din hakkında konuşmak aptallıktır, karşındakinin duygularını incitebilirsin."

"birbirimizi çok iyi tanıyan iki yabancı gibiyiz." ve daha nicesi...

şimdi bu filmi izlemeyeni anarşik bakış açısına sahip bir kişilik saymıyorlar dediler oturduk izledik. ama yaptığım çıkarım şudur ki böyle olmaz anarşi. ama yine de film güzel, izlenmeye değer. fikirlerin gücünü çarpıcı şekilde işlemiş.

"insanlar devletlerinden korkmamalıdır, devletler insanlarından korkmalıdır" sözleri sanırım herkes gibi beni de etkiledi. "dürüstlüğümüz beş para etmiyor ama elimizdeki tek şey de bu." evet, hakikaten de öyle, beş para bile para etmiyor hatta.

blogumun adını sevenler bunu da sever bence. "hayatı seçin, iş bulun, işinizde ilerleyin, büyük ekran bir televizyon alın, çamaşır makinası, araba, cd player, elektrikli konserve açacağı alın. sağlığınıza dikkat edin. kolestrolünüzü düşük tutun ve kendinize diş sigortası yaptırın. ipotekle ev alın. iyi bir ev için çalışın. arkadaşlarınızı seçin. hobileriniz için ayrı giysiler ve uyumlu çanta kullanın. doğru dürüst bir çatısı olan, üç odalı pahalı bir daire kiralayın. kanepenizde oturun, televizyonun beyninizi yıkamasına izin verin. ruhunuzu o salak yarışmalara satın ve bir şeyler tıkının. tüm bunları yaptıktan sonra intihar edin...." şeklinde başlayan bir film sizce nasıl olabilir? "c vitamini yasadışı olsaydı onu da kullanırdık" şeklinde devam eder tabi ki..

bu filmin müzikleri ruhumun ilacı. oturup yalnız başıma izlemiştim, müzikler ayrı güzel, film ayrı güzel... sonrasında yine aynı dünyaya uyanmak kötü ama "umut iyi bir şeydir." bazen üzüldüm, bazen güzel şeyler oluyor diye sevindim, sonra yine çokça üzüldüm, sonra hüzünle karışık sevindim. tıpkı hayat gibi... "hayata devam edebilmek için geçmişi arkada bırakmak gerekir."

az kalsın atlıyordum bunu. "eğer yanıtlarım seni korkutuyorsa, o zaman korkutucu sorular sormaktan vazgeçmelisin." ve oturup dans sahnesini defalarca izlemelisin.. kısa küt saç olayına girmiyorum bile.

daha çok fazla film var listeye alınması gereken. ama şimdilik bu kadar, fazla uzatasım yok, belki başka sefere. yaz tatilim bitti, yeterince gülemesem de, yeterince okuyamasam da, eğlenemesem de sanırım yeterince film izleyebildim. bu da bi şey.

herkese iyi bayramlar!

-ferda-

bazı şarkılar çok şerefsiz oluyor.

2011-08-25T03:14:00.000+03:00

"sen yine olduğun gibi kal, benim için sakın değişme.. giderim bugün ha yarın, hareket vakti gelince..."

kısa kısa iç dökmece, kendi kendine konuşmaca.

bi yerden sonra insan kendini duymazdan geliyor. o kadar gereksiz ayrıntı var ki uğraşacak.. zihninin istediği, kalbinin istediği ayrıntıları yakalamak, onlar için çabalamak ürkütüyor. tembellik yapışınca üstüne, boş boş tavanı izlemek bile yoruyor. günlerce uyumuyorsun, başarırsan bir tam gün limitsiz uyuma hakkı kazanıyorsun..

herkesin deliler gibi eğlendiği yerlerde tek uykusu gelen ben miyim?- derdim küçükken. büyüdükçe anladım, hissizliğin hakkını vermişim içimde çok derin bir gözyaşı kuyusu saklarken...

gözlerim çok dalgındı, evet. yakalayamadı hayatı... zihnim bulanıktı, algılayamadı sizin yalayıp yuttuğunuz entel külliyatını.. müzik kulağım iyi değildi, duyamadım sizin geberip ölüp bittiğiniz notalarınızı... anlayamadım hiç jim morrisonlarınızı, ray charles ınızı, yavuz çetin'in nasıl öyle sololar yardırdığını... kalbim korkaktı, sevmese de olurdu, çok koymazdı... ama hissiyatım tamdı, ağlaya ağlaya bitirdim... şimdi hayata; yediğim yemeği bitirip üstüne dişlerimin arasında karıştırdığım kürdanı attığım boş, kirli bir tabak gözüyle bakıyorum.. üstüne de gerinip bir güzel geğiriyorum.. olup bitiyor, miss..

"rakı içen öldü de su içen ölmedi mi?" dedi bugün biri. ölümün, hayatın, sağlam kafanın gerekliliği üstüne bu kadar kısa, net ve atarlı bir başka ifade duymadım ben.

kpds belasına bulaştım. eğlenerek öğreneyim bari diyerekten ingilizce özlü sözler filan yazdım hz google'a. facebooktaki "soytarısı terketti diye kralım sarayı yıkılmaz" "her şeyi olup da seni olmayan ben, her şeyi olmayıp da seni olana acırım" minvalinde bi şeyler çıktı. shakespeare kral adammış, onca ucuzluğun ortasında iyi iş çıkarmış diyerek tarayıcının çarpısına bastım.

avatar resmi siyah beyaz renkli olan, kovboy şapkası takan ya da oduncu gömleği giyen kızlar dikkatimi çekiyor hep. ya da dalgalı, uzun saçlara ve böyle pırıltılı bir gülüşe sahip mistik havalı, looser kılıklı kızlar...garip bir çekimle takılıyorum peşlerine. ama gerçek hayatta etrafımdaki hatun kitlesi "hayırlısı, kısmet, olur inşallah, darısı başına" gibi kelimelerle dar alanda kısa paslaşmalar yapan, hiçbir sürprizi, eğlencesi, gizemi olmayan düz insanlar... evinin tuvaletine kadar fotoğraf çekip facebooka ekleyen histerik kadınlar.. hepsi de çok boş beleş ve salak olduğumu düşünüyor, ortak paydaları bu.

son olarak hayatın sırlarından birini daha çözdüm şöyle ki: dünyayı döndüren iki süper güç; bir kadının gülüşü, bir adamın sevişi.

bir lodos lazım şimdi bana

-ferda-

denemedik diyemezsin.

2011-08-06T01:26:00.000+03:00

yaz mevsimi geldiği zaman geceleri uyuyamam ben, sabaha karşı dalarım huzursuz bir uykuya öğlenin dibi olmadan da kalkmam, kalkamam.

kalktıktan sonra yapacak bir iş bulamam, yapacak çok iş olur ama hepsi uykumu getirir, uykumun kaçmasını beklerken tekrar akşam olur. internette boş boş oyalanasım gelir. ve bu gece boyunca sürer gider..

ev işiymiş, yemekmiş, alışverişmiş, sosyalleşmekmiş, çamaşır bulaşık yıkamakmış bütün bunların hepsi dünyanın tüm yükünü sırtlanmışım hissi yaratır..

pilavı tane tane olan kadınlardan değilim.

kulak memesi yumuşaklığında hamurlar açıp pastalar börekler çörekler yapamam.

alışveriş merkezlerinde bilmem kaç zibilyon fiyatında kahvaltı takımlarına bakıp, o afilli tabaklarda ağırlayacağım misafirlerin düşünü kuramam.

zaten misafirden de hiç hoşlanmam.

zaman kaybı gelir tüm enerjimi, üretkenliğimi elimde bir sarı bezle silip bir kenara atmak..

evin içinde öyle şuh kahkahalar atıp, derin derin sohbetlere de dalamam.

değişkendir ruh dünyam, bazen gömülürüm kitapların içine, bazen çekerim perdeleri (hatta hiç açmam) müzik dinlerim, şiirler okurum, düşler kurarım.. iki kelam laf etmem.

bazen neşem yerinde olur sabahlara kadar gülüp saçmalarım.

uyanınca aynaya bakmam.

saçlarımı taramam.

canım bir şey yapmak istemezse yapmam, insanlıktan çıkmış gibi görünene kadar da kendimi toparlayamam.

konuşkan birileri yoksa yanımda hiç konuşmam, konuşacak konu bulamam.

izlediğim tüm o sıkıcı filmleri kimseyle paylaşamam.

hiç evlilik, gelinlik hayali kurmadım ben.

doğru insan çıkınca karşıma hayat parçaları kendiliğinden birleştiriverdi.

evime alacağım eşyaları tasarlamadım hiç kafamda ne bulduysak aldık ihtiyacımız olan ki çoğu eşyamız eksiktir, dert değildir.

hiç öyle tatil köyü ilanlarına, satılık arabalara, satılık dairelere, evlenen çiftlerin mutlaka yaptığı hedelere dahil olmadım. hem imkansızlık, hem ihtirassızlık, hem duyarsızlık...

ama toplum ister bunları... pişirdiği koca bir kazan aşın içinde senin de bir tuzun olsun ister.

sen dışarıda kalmayı seçsen de,

üstüne hiç yakışmayan bu yaşama rağmen hayatın tam gözlerinin içine dik dik bakıp gülümsesen de,

yanında yürüdüğün dostlarının attığı çelmelere direnip ayağa kalkmayı denesen de,

savaşacak bir şeyim yok şartlar eşit değil desen de,

kadehini belki bir yerlerde hala bir umut vardır umuduyla tepelesen de..

onlar seçer. seni, en yakınındakileri, sevgilerini, iyi niyetlerini... seçer ve zehirler.

aynılaştırmak için, sıradanlaştırmak için, aradaki farkları kapatıp rahatlamak için.

böylece korkacak bir şey kalmaz.

çünkü tüm canlılar ancak tanımlayamadıklarından, farklı olanlardan korkarlar.

ve ya saldırır, ya da biraz daha medenice yöntemlerle her şeyi aynı yaparlar..

-ferda-

FERDA'DAN DEV HİZMET! ALINTILARIM BİR TIK KADAR YAKININIZDA ;)

2011-08-01T01:55:00.000+03:00

ajandalarıma ara sıra alıntılar yaparım ben. çok çooook unutkan bir insan olduğum için bol bol yazarım. gerekli gereksiz her şeyi..

bunlar da yazdığım bir kaç küçük söz. tekrar buraya yazmaktansa fotoğraflayıp atmak istedim hem daha artistlik durur ;)

"zenciler prensesi olacagım hayat işte asıl o zaman başlayacak"

2011-07-25T02:50:00.001+03:00

bazen çooook uzaklardan duyulan bir dost sesi hatırlatabilir yaz mevsiminin güzel kokulu sevinçli gecelerini... ve anılara takılıp yol alınca anlarsın kalbinin nasıl kıpır kıpır, nasıl mutlu ve heyecanlı attığını. ve özlersin.. eski günleri... hatta kıskanırsın geçmişini. o kadar çok mutlu olmayı beceremediğin için... ne yaparsan yap geçmiş geçmişte kaldığı için. kıskanırsın kendini..

ve bazen de ; bir zamanlar cehennemin dibinde yaşarken, kimseyle iki çift kelam edemezken, bunalırken, ağlarken, gözlerini kapattığın her an beyninin içinde bileklerini doğrarken, tüm dünyaya herkese ve her şeye haykırırken, isyan ederken okuduğun şiirleri anımsarsın.. pippi uzunçorabı, çiçekli şiirler yazmak istiyorum bayım'ı. "yıllardır kendini bulutlarda saklayan illegal bir yağmurum.
bir yağsam pahalıya malolacağım." diyen güzel kadını... o kadının sıcaklığıyla sardığın yaralarını...

ve çok komik bi şekilde makarna tarifi ve navigasyon bilgisi veren facebook statüsleri içerisinde görürsün ölümünü... bi tuhaf olursun, yanında olamadığın, ellerini tutamadığın için üzülürsün o ölürken. çünkü o hep senin yanında olmuştur ihtiyaç duyduğunda. kalbine, ruhuna dokunmuş, gözlerinden akan yaşları silmiştir, kız kardeşinle oynadığın oyunlarını getirmiş o pis dünyanın içinde sokmuş ve seni gülümsetmiştir. borçlu hissedersin işte. güzel uyu didem madak ve oradan güzel bir esinti gönder bize... özledim bile..

-ferda-

"Kaybolmak istemiştim bir zamanlar

Kapının arkasında yokum demiştim

Ve divanın altında da.

Bulamazsınız ki artık beni,

Hayatın ortasında. "

"insan çıtır ekmeği ısırdığında,

Kırıklar dolar kucağına,

İşte orası umudun tarlasıdır.

Ve orada başaklar ağırlaştığında,

Sayısız ah dökülür toprağa. "

"çocukken şöyle dua ederdim tanrı’ya:

tanrım bana hiç erimeyen,

kırmızı bir bonbon şekeri yolla.

eski tül perdelerden gelinlik biçerdik

kardeşimle kendimize durmadan,

olmayan çayları,

olmayan fincanlardan içerdik.

olmayan kapıları açardık,

olmayan ziller çaldığında.

siyah papyonlu olurdu mutlaka

resim defterimizdeki damat.

yedi günde yarattığımız dünya

mutlu olurduk pastel koksa.

ve şimdi şöyle dua ediyorum tanrı’ya:

olanlar oldu tanrım

bütün bu olanların ağırlığından beni kolla!"

"çok şey öğrendim geçen üç yıl boyunca

alt katında uyumayı bir ranzanın

üst katında çocukluğum...

kâğıttan gemiler yaptım kalbimden

ki hiçbiri karşıya ulaşmazdı.

aşk diyorsunuz,

limanı olanın aşkı olmaz ki bayım!

allah'la samimi oldum geçen üç yıl boyunca

havı dökülmüş yerlerine yüzümün

büyük bir aşk yamadım

hayır

yüzüme nur inmedi, yüzüm nura indi bayım

gözyaşlarım bitse tesbih tanelerim vardı

tesbih tanelerim bitse gözyaşlarım...

saydım, insanın doksan dokuz tane yalnızlığı

vardı.

aşk diyorsunuz ya

ben istemenin allahını bilirim bayım!"

"...
vasiyetimdir:

bin ahımın hakkı toprağa kalsın..."
(didem madak anısına..)

önce hisset, sonra yaşa. ya da ikisi bir arada.

2011-07-19T00:39:00.000+03:00

yaşamda asıl olan, bizi tamamlayan, sarıp sarmalayan şey hislerdir.

kiminle olduğunuzun önemi yoktur, nasıl hissettiğinizdir size kalan, önemli olan.

neye sahip olduğunuz, ya da olamadığınız ya da olmak istediğiniz değildir sizi mutlu kılan, sahip olduklarınız ya da hayalini kurduklarınızın kalbinizi nasıl kıpırdattığıdır, içinizi nasıl dalgalandırdığıdır asıl önemli olan...

gördüklerini gerçek mi sandın?

kendini kendi bildiğin "sen" mi sandın?

çıkar bakayım içinden korkularını, sana dayatılanları, acılarını, hayal kırıklıklarını, yaşamdan duyduğun pişmanlıklarını ve pişmanlıklarından korunmak için kalbinin etrafına ördüğün kalkanlarını...

çıkar bakayım tekmil aşklarını...

ne kaldı "ben" diye anlattığın hikayeden başka.

ne kaldı "sen" zannettiğin sahte dünyandan başka.

işte o'sun.

iyi olduğunu sandığın kadar kötü, güçlü olduğunu sandığın kadar güçsüz, umursamaz olduğunu sandığın kadar duyarlı, kaybeden olduğunu sandığın kadar hırslı, güzel olduğun kadar çirkin, merhametli olduğun kadar gaddar, cesur olduğun kadar korkaksın. yani tam da böyle bütünüyle insansın.

ve artık ağlama.

sen istediğin için böylesin, sen tercih ettiğin için bu haldesin, sen öyle istedin diye bu yerdesin, ve tüm bu insanlar sen izin verdiğin için varlar, buradalar.

ve unutma, ve sen, her neye inanırsan, her neyi istersen sadece ama sadece onu yaşarsın..

"üşüyeceğin aşklar yaşama."

hissederek yaşa, her ne yaşıyorsan...

-ferda-

bir gün gelir herkes kendi yoluna gider, her şey nasıl başladıysa öyle biter.

2011-07-01T01:03:00.000+03:00

canını yakmak istiyorum bu gece.

yani öylesine, o derece canını yakmak istiyorum ki,

bedelini canımla ödemeye bile hazırım.

beni anlaman için,

tek bir saniye bile beni dinlemediğine pişman olman için..

şu an zaten canın yanıyor biliyorum,

ağlıyorsun onu da biliyorum.

ama ben kendin kurup yarattığın bir yalan için ağlamanı değil,

benim için ağlamanı istiyorum.

beni böylesine yalnız ve kimsesiz bıraktığın için ağlamanı, bundan pişmanlık duymanı istiyorum.

ya da hiçbir şey istemiyorum.

bitsin artık.

her şey.

zaten yaşamak da, yaşamaya çalışmak da, anlamaya çalışmak da , güzel şeyler ummak da yeterince saçmaydı.

öyle değil mi funda?

-ferda-

zannetmem öyle bi' şey olsun diyen insandan tırsarım.

2011-06-25T20:34:00.000+03:00

iyi insan diye bi şey yok. çünkü sen iyi bir insan olmak istesen de çevrendeki yamyamlar izin vermezler buna. basit hareketlerle, menfaat kavgalarıyla, gruplaşmalarla vb saçma salak davranışlarla kuşatırlar bir anda. sen, nasıl oldu da bir anda kendini bu kurtlar sofrasında buldun anlamazsın bile.

tek istediğin bir parça huzur ve insan gibi yaşamaktır. insana has erdem ve mutlulukla yaşamak. kimseyle bir sorunun olmadan nefes alabilmek...

başaramaman için elinden geleni ardına koymayan bir sürü bekler seni. onlar her şeyi bilir. tüm zayıflıklarını, egonu yaralayacak tüm hareketleri, sana yalnız olduğunu hatırlatacak detayları ve kalbini geceler boyu uğraştıracak düşünceleri... yeter ki kendini yerin dibinde hisset. yeter ki önemsiz ve değersiz olduğuna inandır kendini.. yeter ki aciz ol, suskun ol, sinmiş, bir köşede öyle çaresizce kalmış mutsuz bir insan ol... ne kadar yerin dibine batarsan o kadar beslenirler. onlar bundan beslenirler. başkalarının zayıf kaldığını görerek tatmin olmayı seçerler, bundan haz duyarlar...

kim mi onlar? bir iki tane kendini bilmez ruh hastası. ama tüm hayatını kuşatırlar, ağzına sıçıp koymadan da asla bırakmazlar. onlar her yerdeler. senin, benim, onun, hepimizin hayatındalar. bizi onlar yönetirler. hırsı, kıskançlığı, rekabeti, küçük hesaplar için insan onurunu ayaklar altı etmeyi, hepimizi mutsuz, hepimizi sorunlu hissettirmeyi onlar başarırlar ve başarılarını bir virüs gibi tüm dünyaya yayarlar. sonra da hiçbir şey olmamış gibi suratımıza bakıp sırıtırlar. "aayy canıımmm" derler, "aaay kıyamammmm" derler, "aaay dünya kötüye gidiyor, sen koru rabbim" derler. şerden kaçıp fesata sığınırlar. giderken de ayağımıza bir çelme takarlar... onlar hep böyle yamuk yaparlar.

bekara "evlenmeyi düşünmüyor musun?" diye soran insanda da vardır bu aymazın bir parçası, evlenene "eee çocuk var mı çocuk?" diye soranda da.. çocuğu olana "ikinci çocuk ne zaman?" diye dayatanda da... "araba şart abiii" diye akıl dağıtanda da.... "bir eve girin, kira yerine kredi ödersiniz" diye yaşam koçluğuna soyunanda da... onlar böyle standart yaşarlar, küçük hesaplar, dar hayaller çerçevesinde... ama gerçek hayatın içine bir girersek, onlarla aynı havayı paylaşmak zorunda kalırsak, sevmesek de istemesek de onlarla vakit geçirecek olursak katlanılmaz olurlar...

arkadan konuşmalar, birbirine düşmanca bakışlar, gıcık kapmalar, hırs yapmalar, kıskançlıklar....

olmasa bunlar.. biz de doğru düzgün işimizi yapsak. zaten yeterince zor. her şey yeterince sıkıcı ve yorucu. bir de böyle kişisel kaprisler ve kavgalar eklenince hepten çekilmez oluyor.

insan kişiliği koyacak yer arar bunu anladık. ama bunun da bir zamanı var be. koskoca insanlar kaç yaşına gelmişler hala kişiliği oturtacak yer bulamamışlar. hayır, bizi bulaştırmasalar, kendi iç dünyalarında yaşasalar anlayacağım ama bizi de dahil ediyorlar bir şekilde.

işte bu yüzden, iyi insan bulmaz zor. iş hayatında mutlu olmak da zor. kaç gündür benimle ilgisi olmayan insanların benimle ilgisi olmayan kavgalarının içinde ara dayağı yer gibi hissediyorum. kafamı çevirdiğim her yerde gergin bir yüz görüyorum ve ben bundan artık çok ama çooook rahatsız oluyorum, bu kadar.

sadece bu.

-ferda-

demokrasi, insanın kendini sömüreni sevmesidir.

2011-06-12T20:04:00.000+03:00

apolitik bi duruşum vardı. bendeki bu; ben diyeyim adam bananecilik, siz deyin anarşiklik duruşumu bozdum bugün.

bozduğuma değseydi la bari. nasıl olsa hepsi sikecek ebemizi ama yine de bi umut gittik işte.

cellatların belli, sen ipi hangisinin gereceğine karar veriyorsun gibi.

tecavüzcülerin belli, aralarından birini seçiyorsun gibi...

hepsi de bi şekilde iliğini kemiğini sömürecek biliyorsun, haksızlık hukuksuzluk boyu aşacak biliyorsun.

zaten memur olmakla en baştan her boku biliyorum da bile bile ağzıma sıçılmasına müsade ediyorum diyorsun.

e haliyle olana bitene hiç şaşırmıyorsun.

okul öncecilere bi tenefüs hakkı verilse lan.

en çılgın proje, beni tatmin edecek en gerçekçi vaat bu işte.

bizdeki de beyin neticede. pek kullanmamıza izin vermeselerde, allah koymuş başımın içine bir hikmeti sebebi vardır diye..

-ferda-

herkes gider mi?

2011-06-10T01:18:00.001+03:00

yoksa önce inancım mı kararıyor?

bulutlardan önce, güneş buralardan gidince, gün bitince...

inanacak, güvenecek, sevecek kimse kalmayınca.

sarılacak bir 'ben' kalmayınca, bir elim diğer elimi dışlayınca...

oysa ben kızıl saçlarımın ucuna dizip yakmıştım yitirdiklerimi.

alev dolu ellerimi beyaz elbisemle silmiştim.

gözlerimde hüzün biriktirmiştim, görmemiştin..

suskunluğumda dünyanın en güzel şiirlerini söylemiştim, gitmiştin...

şimdi anlıyorum, sen beni hiç ama hiç sevmemiştin..

"hayat güzelmiş miş miş, güneş doğarmış mış mış, gemiler geçermiş miş miş, yağmur yağarmış mış mış, utanmadan..."

o kadar çok 'ben gidiyorum' dedin ki, sahiden de gittin.

"sen gidersin, denklem düşer, ben aşık olduğumu ağlarım.

bir kelebek konduğu yerde bir mayın olduğunu anlar."

şimdi git. yan çizdiğin yolların sınır çizgilerinden. nereye istersen, oraya git. mühim değil artık.

yalnızlık.

-ferda-

şişmanlık moda olsun.

2011-05-25T00:45:00.000+03:00

güzellik algımızı bahçe çiti gibi sınırlar içerisinde büyütüp yeşerteceksek, ben o algının toprağının verimli olması taraftarıyım. benzeri gösellerle destekleyelim, şişmanları sevelim, sevdirelim.

boş oturuyorum, iyilik sağlık..

2011-05-19T00:12:00.000+03:00

deliyim ama kontrollü bi deliyim.
ne olursa olsun şöyle canı gönülden depdeli olamıyorum, bağır çağır çıldıramıyorum.
oysa ne isterdim kontrolü tümüyle kaybetmeyi...

aslında kayıp bi şeyler ama.. ne olduğunu bilsem. zaman da hiç anlamadığım bi şekilde hıphızlı geçiyor, ama ben şöyle durup baktığımda öyle boş boş oturmaktan başka bir şey yapmadığımı farkediyorum. bu kadar boş oturarak bu kadar hızlı zaman geçmesi tedirgin edici.

o kadar çok boş oturuyorum ki televizyon izlemeye bile vakit bulamıyorum. haberleri mesela. aylardır hiç izlemedim. ülkede pek bi garip şeyler oluyor sanırım, facebooktan görüyorum. sansür, yürüyüş... her şey hep aynı. ülkenin gündemini yakalamak çok kolay, nerde bıraktıysan aynı yerde buluyorsun. zaman kavramı yok, yarın tümüyle kaybedilmiş bir şey bu ülkede.

bi de yetmez gibi gittim müdür yardımcımla kavga ettim. 38 lira para için. koskoca bir okulun -ki her öğrenciden ayda 30 lira aidat toplanıyor- buna rağmen sınıfın tüm ihtiyaçlarını kendi cebimden ödediğim bir okulun 38 lira parası yokmuş... daha kötüsü bunu söyleyen adamın tavrı, konuşmaları, afra tafraları, tehditleri gösterdi ki bunca zaman idareci zannettiğimiz insanın utanması arlanması da yokmuş...

onu bunu bilmem de, benim artık bu terbiyesiz sürüsüne katlanacak gücüm kalmadı. bir yolunu bulup terki diyar eylicem bu kokuşmuşluktan, laşkalıktan, pislikten, bataklıktan..

keşke zengin olsaydım. beleş mezar bulsa; derhal beni öldürün ben buraya gömülmek istiyorum diye bi tarafını yırtan malak güruhunun suratının tam ortasına şak diye şeklimi koyardım hiç olmazsa.

şimdi ben buraya bunları yazdım ya böyle. sanırsın ki böyle bileklerimi kessem oluk oluk acı fışkıracak damarlarımdan... ama dün siz beni bi de bahar şenliğinde halay çekerken ki görseydiniz ki ya laa. şemmammmeee şemammeeeee. pastoral bi hava vardı şenliklerde, köy düğünü gibiydi. ama daha farklısı da olsa farketmezdiii..

şimdi gidip kocamla çay keyfi yapcam. ardından boş oturmaya devam, görüşürüüükkk.

-ferda-

beni bu kara delikten çıkarmayın, burada depresyonlar çokgüzel!

2011-05-09T23:33:00.000+03:00

yarın anneler için piknik yapıyoruz. yarışmalar, eğlenceler filan var. benim de bu gece mutlaka kara üzüm habbesi tarzında müzikler bulup CD'ye atmam gerekiyor, programı nasıl sunacağıma dair bi şeyler yazmam gerekiyor.

ama yapamıyorummmmm. 2 saattir internet başındayım. önce lisede dinlediğimiz ergen şarkılarını açtım, dinledim dinledim, efkarlandım. hatta ağladım bile lan.

sonra elim umay umay kitaplarıma uzandı. "ruj lekelerinden dikilmiş bir kombinezon gibi yatıyorum tavanda" tarzında şeyler okudum. okudum, okudum, bi başka dünyaya gömüldüm.

çıkmasam hiç buradan? kalsam böyle, boşlukta.

şimdi biliyorum, tam da şu an, şu dakika yanıma hiçbir şey yalnızlık kadar iyi yakışamazdı.

ve ben, beni en çok tamamlayanla, en çok anlayanla beraberim. yalnızlığımla.

keşke kimse, allahın hiçbir kulu şu büyülü saniyeleri bozmasa.

dolapta yılmazın birası varsa onu da mı içsem lan?

alkol niyetine çeksem mi yoksa anıları...

-ferda-

şşşt insanlık, çekil burnumun dibinden!

2011-05-08T02:51:00.000+03:00

"bir silgi gibi tükendim ben. başkalarının yaptıklarını silmeye çalıştım: mürekkeple yazmışlar oysa. ben, kurşunkalem silgisiydim. azaldığımla kaldım..."(tutunamayanlar)

öyle garip hallerdeyim.

iyi miyim kötü mü bilmiyorum.

depresyona girecek vaktim yok.

öyle ki kafamda açtığım yaralar bile kanatmaya vakit bulamadığım için kabuk bağladı.

kalbimdekiler nerdeyse hiç kalmadı.

çok fazla konuşuyorum.

iş hayatı komiklikler, şakalar içinde geçip gidiyor.

herkes çok neşeli ve şakacı olduğumu söylüyor.

gerçeği bilmiyorlar,

onlar gerçeği bilmiyorlar.

ne yaparsam yapayım beni hep olduğumdan farklı sanıyorlar.

sosyalleşmek dedikleri şey; zaman denilen kavramın amına koymaktan başka bir şey değil.

ve tüm insanlık bir olmuş hayata da zamana da tecavüz ediyor hunharca.

yalnız kaymayı göze alabildeysen bakir kalabilirsin ancak, zamanın da hayatın da dışında var olabilirsin.

geceleri yıldızlara bakmak güzeldi bir zamanlar. o yıldızlardan daha çok kimi seviyorum diye düşünmek...

ya da aynanın önünde acaba ne giysem diye düşünmek...

tüm bunlar bir şeylere tutunmaktı bir yerde.

ama şimdi. ama şimdi gökyüzünü izlemeyeli çok olmuş....

-ferda-

BİR BİLET İSTİYORUM ÇOCUKLUĞUN SAFLIĞINA..

2011-02-28T21:24:00.000+02:00

zümre toplantısı vardı bugün. müdür yardımcım gidin kırtasiyelere sorun, kim daha az masraf çıkarırsa ondan alalım malzemeleri dedi. ben gitmem, saçlarım sarı olduğundan fazla fiyat söyler, borç para isterler benden dedim.şakacıklar,komiklikler yaptım anlamadı. zengin sanırlar bu saçla dedim. "kim???" dedi adam yaa. gerçek sandı, döndüm yanımdakine "bu da hemen inandııı" dedim, güldüm. kendim söyleyip kendim gülüyorum günler böylece 657'ye uygun şekilde geçip gidiyor. tükenerek!

küçüklüğüm aklıma geldi yine bugün. kendimi hügo'daki cadı sila zannettiğim zamanlar... bakkaldan kırmızı kocaman bi anahtar almıştım plastik saçma bi şeydi. onu boynuma takıyordum, o anahtar zindanın anahtarıydı. içeride babamlar televizyon izlerken yanlarında oturuyordum ama aslında ben orada değildim, kafamda yarattığım oyunun içindeydim. televizyonu izlerken arada bir boynumdaki kolyeyi yoklar ve cadı sila gülüşü atardım sinsice.. hahaaahhhhhh siz burada uyuyun, hügonun yedi ceddi zindanımda saklı diye geçirirdim aklımdan.

sonra çok fakirmişiz, mülteci kampı gibi bi yerde kalıyormuşuz, çok fazla kardeşim varmış, evde rahat 50-60 çocuk yaşarmış ve herkesin kıpırdayacak hali bile yokmuş kalabalıktan. ama çok iyi insanlarmışız ve hep buna da şükür kafasında yaşayıp, bu duruma sabırla katlanırmışız gibi bi oyun yaratmıştım kafamda. kocaman yatakta büzüşür, köşede uyurdum kıpırdamadan. hani dip dibe yatıyorum ya kardeşlerimle.. yemek yerken böyle bi garip haller, bi zavallılık... emmoğlu çalınca gözlerim nemlenirdi. hayır, o zaman samanyolu dizileri de yoktu. bu tür duygu yüklü oyunlar, bunca keder o yaşta nereden aklıma geliyordu hiç bilmiyorum. ama resmen damardan acı, elem, keder, zulüm ne varsa hepsini almış gibiydim..

bi de düzenli dua ederdim uyumadan önce. ne kadar fakir fukara varsa hepsini çiftliğime toplardım dualarımda. çiftlik evet. çünkü hayvanları unutamazdım. kedileri, köpekleri, ihtiyacı olan tüm hayvanları da korumam altına almalıydım. çünkü ben iyi insandım. iyi insan olmanın en birinci şartının başkalarını kendine minnettar bırakmak olduğunu sanırım küçükken çok net kavramıştım.

bi de mesela birinde bi kıyafet gördüm diyelim, geceleri uyumadan önce o kıyafetin üstümde nasıl duracağını düşünürdüm. hatta o kıyafeti giymişim hayal ederdim kendimi, sonra detaylar oturturdum düşsel görüntülere. o kıyafeti giyip konuşacağım kişileri, bana "aa bu sana yakışmış" demelerini, ceplerine ne koyacağımı, nerelere giderken giyeceğimi ve daha bissürü detay..

bi de evde bi yerlerde gizli saklı kalmış ıvır zıvırlar bulurdum, çok ilgimi çekerdi annemin oraya buraya sakladığı şeyler. annemle babamın taa gençlik zamanlarından kitaplar bulmuştum. o kitapların arasından bi yerlerden bi tane bektaşi fıkraları kitabı çıkmıştı bi tane de en güzel aşk hikayeleri kitabı. o zaman ilkokula gidiyordum. bektaşinin anlamını bilmiyordum ama öğretmen ara sıra fıkra anlattırdığı için bu fıkra kitabı çok işime yarar diye düşündüm. hatta yine kıyafet hayal etme mevzuuunda olduğu gibi kendimi tahtada fıkra anlatırken, herkes bana hayran hayran bakarken, fıkranın ana fikrini kavrayan çocuklar alkışlarken, ben çok popüler olmuşken hayal ettim. hemen ranzanın üst katındaki yastığımın altına koydum kitabı. annem kocaman poposuyla ranzanın üstüne çıkıp yastık altını kontrol etmezdi herhalde.. ikinci kitaba baktım, üzerinde gülşen bubikoğluna benzeyen bi kadın ve ona sarılmış bi erkek resmi. çok romantik bi görüntü. aşk ayıp bi şey diye biliyordum, onu yastığın iyice bi altına sakladım. gizli gizli okudum... ne var ki; bir kurnaz gibi, bir sinsi gibi, bir tilki gibi yürüttüğüm bu yastık altı operasyonum yine benden daha tilki, daha kurnaz, daha sinsi ve tüm bunlar yetmez gibi dünyanın en şantajcı kardeşi olan funda tarafından fark edildi kısa süre içinde. ve ilk fırsatta anneme "senin kızınnnn aşk hikayeleri okuyooo ancaaa" diye haykırıldı..allahım yer yarılaydı içine gireydiiimmm, çok utanmıştım. bi de ramazan ayındaydık. oruç tutuyorum, en sevap benim olsun diye. çünkü çiftlik hayalim vardı biliyorsunuz. elde sermaye yok, bari cennet bahçelerini garanti edeyim öbürüsü dünyada hayalimi gerçek yapayım.. ama bi taraftan yaptığım şey çok ayıp şey gibi geliyor, annem öğrendi ona mı üzüleyim, orucum bozulur mu acaba diye ona mı şüphe mi edeyim.. ne edeyim bilemedim.. tam da sara musa aşkı vardı o dönemler... dedim ben sadece okudum, bunlar evlenmiş ki ya laaa dedim. günahsa bunlara olsun, benimkisi çok masum kalıyor dedim kendi kendime.. o gün iyiliğin ve kötülüğün dereceleri olduğunu farkettiğim gündü. şaka lan şakaaa, el kadar kendini cadı sila zanneden bi gerzeğim ne farketcem derece merece. şimdi uydurdum iyilik kötülük felsefesini.

herneyse bi de sağlık paketine üye oldum turkcell hep mesaj gönderiyor ama inşallah bu saçmalık beleştir. çünkü dr öz olsun öbür ufkumuzu açan bilim insanları olsun çok garip şeyler gönderiyorlar. 2 dakika önce gelen bi mesaj aynen şöyle: "ıspanak demir açısından zengin bir sebzedir. fakat içerisinde bulunan demir vücutta zor kullanılan bir demir çeşididir. bu demirden daha fazla yararlanmak için ıspanak tüketirken yanında portakal suyu, domates, patates püresi gibi c vitamini yönünden zengin besinler tüketmeye özen gösterin. FAIRY YAĞLARI DA DİZE GETİRİR, DAĞLARI DA.." hahahha sonuna bittim ben. -de bağlacı ayrı ama nasıl bi zekanın ürünü öyle ;)))) sağlık paketini yazanların kafaları çok güzel, bunu anladım.

evet, bitirirken beyaz kediciğimi alıp sokağa atan malatya özel müjde hastanesinde, kadın doğum servisinde hemşire olarak çalışan zeynep karaca isimli insanı (ki insan demek bile çok fazla ona) allah'a havale ediyorum. onunla aynı dünyayı paylaşmaktan, paylaşmak zorunda kalmaktan, insan olmaktan utandım sayesinde. ahirette o nereye gidecekse tam tersi yöne gitmek istiyorum. küçükken hayalini kurduğum çiftliğimi bile seve seve iadeye razıyım. yeter ki o pislik uzak olsun dünyamdan..

-ferda-

BEYAZ KEDİ SENİ HİÇ UNUTMAYACAĞIM...

2011-02-17T21:56:00.000+02:00

bir umutla bana geleni, küçük bir taşıma

kabında bilinmeze teslim ettim ben.

bu yüzden ellerim kirli, ona son kez bakamayan

gözlerim suçlu...

yılbaşı gecesi, herkes iliklerine kadar

titrerken, soğuktan donmak üzereyken buldum ben

onu.

aslında daha önce görmüştüm, kuyruğunu

kesmişlerdi, bembeyaz tüylerinin arasından

boncuk gibi parlayan bir tanesi yeşil, diğeri

buz mavisi gözleriyle karşıma dikilmiş

miyavlamış, yemek istemişti..

1-2 gün beslemiştim onu, 3. gün komşular ben

işteyken kapıma not bırakmışlardı, hocam kediye

yemek verme buralara alışmasın diye. verdiğim

yemek de kuru mama üstelik. nasıl yani

demiştim, nasıl yani yaa insanlar şu yaralı

küçük kediden nasıl olur da bu kadar rahatsız

olabilir, yeryüzünü, gökyüzünü, tüm kainatı

sadece kendisi için yaratıldı zannedebilir,

küçücük bi hayvanın rızkına nasıl bu kadar

bencil bi gerekçeyle mani olabilir...

sonra da zaten yeni yıl gecesi sadece gözlerime

bakmakla kalmayıp, bacaklarıma sürtünüp

kendini sevdirmeye çalışınca evdeki kedime ve

kapının önüne, mahalleye bile gelmesine

tahammülü olmayan bencil komşularıma rağmen

kediye yuvamı açtım. herkes bir yerlerde yeni

gelen yılı kutlarken, ben kedinin yaralarını

sarmaya çalıştım tüm gece. sabahı zor ettim,

veteriner açılsın da götüreyim, iyileştireyim

diye dualar ettim. ishalmiş, enfeksiyon

kapmış, bağırsakları nerdeyse dışarı çıkmış,

birileri kuyruğunu tam kökünden muntazam

şekilde kesmiş, üşütmüş, yüksek bi yerden

düşmüş, bi dolu derdi varmış zavallı kedinin.

aldım elazığ'da fakülteye götürdüm, buralarda

gözden kaçan bi şey varsa orada halledelim

diye... iğneler oldu, iyi beslendi, yavaş

yavaş toparladı kendini... sadece popo kısmında

enfeksiyon sebebiyle kızarıklık kalmıştı, onu

da ilaçla tedavi etmeye devam ediyorduk...

evdeki kedim hiç istemedi onu, kendisinden

başka kedi görmediği için, daha 15 günlükken

geldiği ve hep yanımızda bebeğimiz gibi

büyüdüğü için kabullenemedi kıskandı.

saldırmaya çalıştı, tıssladııı, her türlü

pisliği yaptı. kendi kedim ona pislik yaparken

o kedi mırıldanmaya devam ediyordu. banyoda

kendisi için hazırladığım yerden dışarı çıkma

şansı varken, çıkmıyor, benim şirret kedime

jest yapıyordu.20-25 gün banyoda yaşadı da

gıkını çıkarmadı, hiçbir rahatsızlık vermedi,

bizi hiç üzmedi... kendi kedimi alıştırmaya

çalıştım ama beyaz kediciği parçalayacak

derecede hırçındı benimkisi.. mecburen beyazı

bir meleğe teslim etmek gerekiyordu..

bir sahip bulundu sonra, zeynep karaca isminde

malatya özel müjde hastanesinde kadın doğum

servisinde çalışan bir hemşire. aslında inönü

hemşirelikde okuyormuş son sınıfta. ben bu

kediye gözüm gibi bakarımlar, zaten hemşireyim

yarasını sararımlar, onu çok iyi ederim size

ziyarete getiririmler, neler neler...

defalarca bu hayvan yaralı, bakamayabilirsin,

öyle bir durum olursa mutlaka beni ara gelip

alırım, nerede olursam olayım beyaz için

gelirim dedim.. 2-3 gün sonra aradım tüm gün

telefonu açmadı, ertesi gün yine cevap yok..

bir sonraki gün telefon hep kapalı ve daha

sonraki günlerde de haber yok, telefonla ulaşma

şansı yok... iş yerine gidip soruyoruz kendisi

ne zaman gitsek orada yok.. yok da yok...

facebook'tan buldum mesajlar gönderdim,

tenezzül edip cevap vermek yok... en son

gerekirse her gün iş yerine gelip sorarım

dediğimde kedinin markete gittiği bir gün

arkasından çıkıp kaçtığını belirten kısa bir

cevap. koruma derneği başkanımızla gittik

kendisini aramaya, hastanedekilere neredeyse

yalvarır vaziyetteyiz bize bir açıklama yapsın

diye. aradı bizi telefonla kırk tane yalan..

yalan makinası resmen. odun almaya gitmişmiş

kedi o sırada apartmana kaçmış şahitleri de

varmış bilmem neymiş.. ilk başta ertesi gün

kaçtı dedi, sonra sürekli yalanlar... bizi

neden aramadın diyoruz, telefonu kaybettim

diyor. facebooktan mesaj yazsaydın diyoruz

görmedim diyor... ama o kadar umursamaz, o

kadar sorumsuz, o kadar rahat ki. hemşire

olacak bu. kediye bunu yapmış, insanlar

güvenip canlarını teslim edecek... apartmanına

gidip komşularına sorduk ve öğrendik ki;

kediyi daha ikinci günden kapı önüne koymuş,

komşular acıyıp süt vermiş, su vermişler. bir

iki gün oralarda derdini anlatmaya çalışmış,

sonra da kapıcı almış atmış sokağa...

zavallı beyazım, kimbilir neler yaşadı... keşke

onu uzanıp mırıldaNdığı yatağımdan alıp o

taşıma kabına hiç koymasaydım, hiç alıp

götürmeseydim o insan kılıklı canavara.

gözlerine bakamamıştım son kez... arkamı döner

dönmez gözlerimden akan yaşları

durduramamıştım. mama kabını, yatağını, kumunu

bile günlerce yerinden kaldıramamıştım..

her gece aynı rüyayı görür mü insan? ben

görüyorum. beyaz hep rüyamda. hep benden

nefret ediyor, kendisini alıp o kalpsiz insana

verdim diye, ona inandım diye, onu insan

zannettim diye, bi şey olursa beni ara dediğim

için beni arayacağına dair umut besledim

diye... bu kadar salak olabildim diye... daha

arkamı döner dönmez sokağa atmış beyazı o

insan. bunu neden yapar? bak bu kedi bunları

bunları yaşamış, çok acı çekmiş, artık mutlu

olmayı hak ediyor, sokaklarda yaşayamaz, bi

sorun olursa, en küçük bi şüphen olursa ara

dediğim halde neden yapar???

soruyorum soruları ama hepsi cevapsız...

insanlar acımasız...kim suçlu şimdi?? sırf

van kedisi diye alıp bakamayan, sokağa bırakan

ilk sahipleri mi? sokakta kuyruğunu kesen

kalpsizler mi? evine alıp yarasını sarıp

bilinmeze gönderen ben mi? iyi bakacağına dair

sözler veren ama arkamı döndüğüm anda tekrar

sokağa bırakan insan müsveddesi mi?? ya da e
şıkkı hepimiz. küçücük yaralı bir kedi. ve tüm

organları tam çalışan, beyni olan, düşünebilen

biz insanlar... hiçbirimiz onu mutlu edemedik,

iyi edemedik ya. bu da bizim ayıbımız olsun.

bu da insanlığın ayıbı olsun.

ve tüm içtenliğimle allah'tan bi tek şunu

diliyorum; o zeynep karaca denen kadını allah o

kedinin düştüğü durumdan kat be kat daha

çaresiz bıraksın, o kedinin çektiği acının bin

mislini çeksin, o kedinin ahını ödemeden

gözlerini kapamasın...allah onun belasını

versin, allah onun belasını versin, allah

onun ve onun gibilerin belasını

versinnnnnnnnnnnnnn.

-ferda-

ERKEĞİ ÇILDIRTMA KLAVUZUNUZ AYAĞINIZA GELDİ BAYANLAR, BUYRUN.

2011-02-06T11:24:00.000+02:00

defne joy öldü.. ölürken hepimiz kocaman bir yalan olduk onun için, hepimizin aslında hiç olduğumuzu gördü... kurtuldu bu dünyadan, bence huzur buldu.

kerem altan denen erkek müsveddesi içimdeki erkek nefretini iyice körükledi.

şimdi hemen feminist vik vik vik diye cıvırdamayın.

bizim ülkede insanlar evlenene kadar feminist, zengin olana kadar komünisttir bunu unutmayalım.

madem erkek kısmı oyununu böyle adice oynuyor, bize de kadın kısmı olarak her türlü huysuzluğu yapmak farz olur. benim kafamda yarattığım anlamda kadın-erkek eşitliği sağlanana kadar, küçük oyunlar oynayıp yüreğimi soğutmaktan ya da dırdırcı yaftası yemekten hiç gocunmayacağım. ezikliğimizi böyle davranış problemleriyle olsun, histeri nöbetleriyle olsun dünyaya kusup rahatlayacağım. ve işte tam da şu anda erkeğinin kafasını karıştırmak isteyen hatun kişilere birkaç basit ama etkili yöntem sunacağım, buyrun efendim:

- iyi bir gözlemci olun, moralinin böyle çok yerinde olduğu bir zamanı kollayın.o zaman gelip çattığında ise beyzademizden sizin için bir iyilik yapmasını rica edin. kabul edip de o işi yapmaya koyulduğunda hemen başka bir istek daha sıralayın ve onu da hemen yapmasını rica edin. ve bingoooooo! aynı anda iki işi yapmayı beceremeyeceği için şikayet etme, söylenme ortamı yarattınız bile. ve şen şakrak adamın keyfinin içine edip, sinir küpüne çevirdiniz işte..

- önemli işler mi yapmış? başarılarını mı anlatıyor büyük bir hevesle, gözleri ışıldayarak? dinleyin, dinleyinnn ve sözünü bitirdiği zaman yani sizin sözel olarak onu onaylamanıza, başarılı ve harika bir insan olduğuna dair algısını pekiştirmenize ihtiyaç duyduğu bir anda anlattığı konuyla ilgili sakın tek kelime yorum yapmayın, alakasız bir şey söyleyip geçiştirin. "kumanda nerde yaaa?", "bi baksana gözüme bir şey mi kaçmış, sabahtan beri kaşınıyor", "uuuff amma sıcak oldu pencereyi mi açsak napsak" gibi sözler işinizi görebilir.

- bazen bir şey söyleriz ve söylediğimiz şey nereye çeksen oraya gidecek nitelikte olabilir. hem şaka olarak algılanabilecek hem ciddiye alınabilecek bir şey söyleyin. şaka olarak algılarsa eğer, beni hiç ciddiye almıyorsun, ben şaka yapmamıştım, gerçekleri söylüyorum ama umrunda bile değil diye beynini vikvikleyebilirsiniz. ciddiye alıp da hassasiyet gösterirse, üüüff şakaydıı yahuuu sen de hiç ironiden anlamıyorsun diyerek benlik algısını sarsmaya yönelik girişimlerde bulunabilirsiniz.

bu şekilde örnekleri çeşitlendirip ara sıra uygulayabilir, ruh hastası olduğunuzu tescilleyip, karşınızdaki adamı da çıldırtabilirsiniz. ne de olsa kadın-erkek ilişkisi denen şey sürtüşmelerle pekişen gelişen tuhaf bir şey. birinin kazandığı yerde öteki kaybediyor. kazanan kaybeden toplamı sıfır oluyor. iki insan birleşip kocaman bir sıfır elde ediyor. sıfırın çok az bile üstüne çıkabileceğinize inandığınız bir adam bulduysanız da tadında bırakmayı bilin oyunu da şakayı da.. çünkü insanın insan gibi olabildiği her ortamda "aslolan samimiyettir" bunu unutma. ;)

-ferda-

EVİN EN BÜYÜK ÇOCUĞU OLMAK, HER ANLAMDA SIÇMAKTIR.

2011-01-20T14:31:00.000+02:00

ortaokuldayım.. okulun bahçesinde sıra sıra dizilmiş çeşmeler var, su içiyorum. dersimiz beden eğitimi ama boş.. koşmuşum, susamışım, kana kana içiyorum. bir kız geldi yanıma; "funda" dedi, "funda düştü ağzı burnu kan içinde, dudağı patladı" dedi. o an başımdan aşağıya kaynar sular döküldü sanki, ama buz gibi bir şey geçti sanki içimden bıçak gibi kesip atıp.. titredi kalbimin kesilen iki parçası ince ince... işte o an anladım, kardeş sevgisi ne demekmiş diye. nasıl koştum bilmiyorum, hemen gittim dedikleri yere. yerde bi kız yatıyor, evet kanamış ağzı burnu. ama umrumda değil, benim kalbim funda'yı arıyor, kardeşimi..

meğerse düşen funda benim fundam değilmiş. bizim sınıfımızda çok gıcık olduğum bi kız vardı, o fundaymış. düşün, o çok gıcık kızın düştüğünü, kendi kardeşimin gayet sağlam olduğunu anladığımda bile kalbim çarpıyordu kuş gibi.. üstelik de o zamanlar kardeşimle saç saça kavgalar ederdik sürekli, birbirimizin saçını avuçlar, en sonunda 10'a kadar sayıp aynı anda bırakacağız diye uzlaşır ama saçları bıraktıktan sonra da hakaretlerle, kötü sözlerle birbirimizi yaralamaya çalışırdık. hormonlardan mı bilmiyorum, yoksa türk filmlerinde de sık sık vurgusu yapılan kan çekiyor iştee ciğeeerrr mevzusundan mı artık, insan kötü bir şey olduğu zaman kilitleniyor böyle ailesine. ben büyük olduğum için, abla olduğum için böyle oluyor zannediyordum ama aynı kilitlenme olayını ölümden dönüp geldiğimde funda'nın gözlerinde de gördüm. demek ki dedim, abla olmakla ilgili değil, içten gelen bi şey bu. selamladım o derin sevgiyi, yaşamaya devam ettim.

evin ilk çocuğu olmak bokton bi şey aslında. arada derede kalmış bi haleti ruhiye. ilk çocuk olmak aileye verilen ilk değerli hediyesin demektir. en güzel günlerde giyilmek için dolaplarda saklanan değerli giysiler gibisindir. fazla özveriyle saklanırsın, günü kaçırırsın, güneşli güzel günlerde dolapların içinde saklı kalır, paslanırsın.

hayal bozan olamazsın, rolün bellidir en baştan. annenin, babanın yapamadığı her şeyi yapmak, gözlerinde kalan her hayali yaşamaktır senin asli görevin. seni öyle bir yetiştireceklerdir ki en iyi imkanlar sunulacak, en iyi şartlar yoktan var edilecek, en akıllı, sen seçkin, en zeki, en üst düzey, en bilmem ne birey olman için ne gerekiyorsa yapılacaktır. sen joker hakkısındır hırslı annenin. hayata voliyi senin sayende vuracaktır, kafaya koymuştur.

çocuksan, anlamazsın zaten başına geleceği. "ben söylemeden derslerini yapıyor"sundur. "ay bizi hiç üzmüyor, çok akıllı"sındır. "sınıfının birincisi, öğretmenlerinin gözbebeği"sindir. biraz daha büyürsün "bizi utandıracak bi şey yapmaz" olursun. "ne olursa olsun doğruyu söyler, güvenimizi sarsmaz" olursun. annen, baban için müthiş bir ego deposu olursun. bir eroinmanın damarına zehir çekmesi gibi, senin üstünden çekerler egoyu hayatlarına. sen de öğrenirsin küçük yaşta dişini tırnağına takarak başkalarını mutlu etmeyi.. böylece daha az stresli bir yaşam sürmeyi..

sonra günler günler günlerrrr geçer.. ve bir gün büyürsün. ve farkedersin, aslında hiç istemediğin bir hayatı yaşadığını. aslında bugüne kadar yaptığın, evet hem de çok büyük emekler ve fedakarlıklar vererek yaptığın şeylerin hiçbirinin kendi seçimin olmadığını.. hepsinin sana sürekli dayatan annenin hayalleri olduğunu.. senin hayallerinin ise tüm bunlardan fersah fesah uzaklarda olduğunu... hayallerini yaşamak istesen tüm toplumun birlik olup sana deli gömleği takacağını... "ay buna birden bi haller oldu" diyeceklerini.. bu topraklarda değişmenin, dönüşmenin, gelişmenin bile suç olduğunu... verdiğin kararlara yanlış olsa bile sıkı sıkıya bağlı kalmanın, tüm hayat boyunca aynı kararın sorumululuğunu taşımanın toplumun yazısız ilk kurallarından olduğunu... farkedersin. hepimiz farkediyoruz bunu aptal değiliz. ama değişmeye cesaret edemiyoruz sadece.

ben şimdi geçsem annemin karşısına o modern dizilerde olduğu gibi "beni hiç anlamadınız, tercihlerime saygı duymadınız, sizlerin yüzünden başarısız oldum, istediğiniz hayatı dayattınız" desem; annem dönüp vahh vaahhh kızım biz bilemedik, büyük hata ettik mi diyecek sanki.. "siktir lan hadi ordan kendi beceriksizliğinin suçunu bizim üstümüze atma, demiyo hiçbir yerde dikiş tutturamıyorum, geçimsizin tekiyim, tercih mercih bi şey diyo, yine kitap cümleleri kuruyo, kitaplardan okuyup okuyup gelip bi şeyler söylüyo" diyecek. veya ben gidip desem ki "anne, benim yaşamak istediğim hayat bu değil, ben bir sahaf açıcam kendi hayalimin peşinden koşcam" desem; annem, "yılmaz mı sokuyo bunları senin aklına, sırf sen geri kal, cahil kal, çalışama diye yapıyo ben biliyorum!!" der. dediği yetmez gibi bi de gidip çocuğun üstüne tüm öfkesini kusar yeminle.

e şimdi durum buyken, zaten onaya köpek gibi ihtiyaç duyan zayıf bi birey olarak büyütülmüşken nasıl cesaret edeyim ben carpediem furyasına. nasıl satıp savayım malı mülkü, işi gücü de ferrarisini kaybeden bilge olayım.. nasıl bohem bi hayat yaşayayım... ya da ne bileyim elime yumurtalarımı alıp nasıl peşine düşeyim şerefsizlerin, nasıl hakkımı arayıp hesap sorayım, "cumhuriyeti yıkmaya çalışanlar var, ülkem için endişeleniyorum, elimden gelen ne varsa yapmaya gidiyorum" deyip kendimi nasıl yollara vurayım... annem beni yakalar herkesten önce gerekirse bi odaya kapatır, kendince delirdiğimi düşündüğünden ruh sağlığımın yerine gelmesi için dayar tarhanayı, dayar nane limonu, portakal, mandalinayı.

şaka bi tarafa en son saydığım ülkemizin geleceği ile ilgili şeyleri yapmayışımızın sebebi sadece ailemiz değil elbet. çok sığ bi düşünce olur böyle düşünmek zaten. bence sebep toplumca yaşadığımız umursamazlık.. bize bi şey olmazcılık..

bak nerden nereye geldim. büyük çocukların kafaları da karışık olur böyle işte. itina ile büyütüldükleri için mutlak suretle alerji-astım-bronşit gibi problemleri de olur. kendimden biliyorum bizzat, ameliyat oldum hatta pazartesi günü, burnum hala tamponlu. kanım hala narkozlu.. ondan tüm bu saçmalamaca. (saçmalamaca diyorum bakın, bu bir mesaj aslında, yok canım ne saçmalığı filan yazın, beni onaylayın diye zarf atıyorum. annemin marifetleri serisinden). yalnız bi şey diiim mi; yarım saatlik burun ameliyatı bende 1 saat 50 dakika filan sürdü. narkozdan uyanamadım. eğer olmayı düşünen varsa, sigara alkol alışkanlığı yoksa dikkat etsin. bi de estetik olmadım, burnumun kemiği, kist, et ne varsa aldılar ama burnum hala yamuk. kendime psikolojik açıdan en çok acı çektirdiğim nokta burnumdu. nokta dediysem nokta gibi değildi elbet.;) kendime acı çektirmek konusunda yaratıcı olmayı gözüm kesmediği için burnun şeklinin aynı kalmasını talep ettim. ii bok yedin dediğinizi duyar gibiyim. ama olsun ;)

-ferda-

FERDA'NIN SINIFINDA BİR GÜNÜ VE ÖĞRENCİLERİ ;)

2011-01-08T00:53:00.000+02:00

evveeettttt sayın izleyiciler! yine birbirinden muhteşem fotoğraflarımla karşınızdayım. hem de vazife başındaki fotoğraflarım. biliyorsunuz bugün bir öğretmen kolay yetişmiyor, yani yetişiyor da kopyacı, hırsız, adi, şerefsiz sınav hırsızlarından fırsat bulup atanamıyor. ben okul önceci olduğum için, okul öncecilere gel geellll ne olursan geeellllll, nassı olsa bol bol çoluk çocuk çişi kakası temizleyeceksin, başbakanın buyurduğu en az 3 çocuk kervanından en çok sen nasipleneceksin dedikleri için atandım kolayca. neyse lafı fazla uzatmayacağım, biliyorum fotoğrafta ne yaptığım meçhul görünüyor. hatta meçhul değil de.. sanki hareket çekiyormuşum gibi görünmüş değil mi? oysa ben balık tutmaya çalışmıştım. hayır, bişi değil de ben bu fotoğrafı yarın bir gün velilere yollasam demezler mi konuya komşuya yahu biz çocuğu götürdük okula da öğretmen biraz tuhaf, çocukları yatırmış hareket çekmiş diye.. oysaki biz orada rakun diye bi hayvan geçmişti hikayede, ben bu yaşımda yeni öğrenince rakunu bi heycanlandım. dedim hadi dramasını yapalım çocuklar.. ben balık tutcam, rakun gelip balığımı kaçırıp nehirde yıkayıp yiyecek. olay bu yani. amaç da rakunun çok titiz hayvan olduğunu, yiyeceğini yıkamadan yemediğini vurgulamak.. ben rakun desem veli anlar sabun.. bugün rulo istemiştim, tuvalet kağıdı komple geldi çünkü..

yalnız böyle zevkle avlanan bi balıkçı modeli yok.. sahilde olsam, balık tutsam, hiçbir melankolik genç yanıma gelip derdini anlatmaz, ööyle şiirsel konuşmaların geçtiği felsefik sohbetler olmaz.. bu balıkçı modeli bi tek baby first tv'nin gökkuşağı atının çizdiği resimlerde olur.

evet, gördüğünüz gibi rakun bi balığımı yakaladı, yiyecek.benimle ilgili görseli incelerseniz o eski zevkli, keyifli halimden eser yok... balıkçı da olsam paylaşımcı değilim nihayetinde.. nerede o eski "denizden ne çıkarsa rızkımızdır, soframıza kim otursa baş tacımızdır" balıkçı felsefesi..

burada da gördüğünüz gibi rızkını bereketini gariban bi rakuna kaptırdı diye çirkefleşen balıkçıyı görüyoruz. evet, kabul ediyorum dramam kendi içinde çelişkiler yaşıyor ama çocuklar çok eğleniyor napayımmm ;)

balıkçı az önce yakalamaya çalıştığı balıklara rakunu şikayet ediyor, birazdan hepsini gaza getirip rakunun peşinden koşturacak ve masalara doğru koşunca etkinlik bitecek. yalnız hiçbir balık da dönüp demiyor ki bree sahtekar balıkçı sen az önce bizi yakalayıp yiyecektin, şimdi hangi yüzle bizden yardım istiyorsun demiyor. buradan balıkçı milletinden özür diliyorum. evet çocukların bilinçaltına sizleri tutarsız, bencil insanlar gibi sokan örtmen benim! ama siz de avcısınız be nihayetinde, çok da ayıp etmiş sayılmam deyip vicdanımı rahatlatır, sıyrılırım hemen savunma mekanizmamla beraber..

bunlar da kendimizi rakun, balıkçı, balık zannetmeden hemen önceki anlar. valla ben yapmadım miki yaptı!

yan profilden çekilmiş muhteşem burnumu paylaşmazsam olmazdı. kendimle dalga geçmeyi öğrenmiş, entellik denizini fersah fersah aşmış, zayıf noktanla en çok kendin dalga geç ki kimselerin uğraşcak bi durumu kalmasın felsefesini hayatının her alanına uygulamaya çalışıp tüm sosyal yaşantısının ağzına sıçmış bi insan olarak, egomun üstüne çullanmaya devam ediyorum. her gördüğüme burnumun çirkin olduğunu bildiğimi hatta sadece burnum değil kusurlu olduğunu düşündüğüm her yönümün farkında olduğumu vurgulama gereği hissediyorum. görünüşün çok önemli olduğu bi toplumda büyüyünce böyle ezik savunma mekanizmaları geliştiriyor bünye. oysakine ben yabancı bi ülkede olaydım at gibi dişleriyle gülen o turist kızlardan olacak ve aa çok sempatik diye anılacaktım.

neyse sınıfımızda bir günümüz görsellerine devam edelim.

arkada panoda asılı erkek-kız kalıpları görüldü mü dostlar? ben onları yapınca oraya astım, sonra da karşısına geçip karnıma kramp girinceye kadar güldüm kahkahalarla.. stajerler ne için güldüğümü algılamaya çalıştı uzun bi müddet. erkek-kız kalıbı aynı anneannem ve dedeme benzemişti. dedem de öyle minicik bi adamdı (cennette olsun inşallah). anneannem de dedeme göre oldukça iri yarı bi kadın.popo bööyle döşek gibi kocaman olunca beni aldı bi gülmee. herneyse, diğer sarı şeyler de arı. ;)

bu fotoğrafı da çizgili kazaklı öğrencimden bahsetmek için koydum. sevdiğim bi öğrencim. çocuğun en büyük özelliği, duyguları suratına o kadar güzel yansıyor ki. mesela sandalye kapmaca oynuyoruz, bu çocuk yanıyor. suratında hem öfke, hem yenilgi duygusu, hem pişmanlık (tüü keşke daha çabuk otursaydım gibi bi duruş), hem artık hiçbir şeyin anlamı yok havası, hem kıskançlık hemen hemen her duygudan oluşuyor. ve sanki slayt gösterisi gibi geçiyor bu duygular. ben gülsem mi napsam bilemiyorum. burada da haz duygusu var gördüğünüz gibi ;)

yeşil eşofmanlı bıcırık bana minder getirip "al öğretmenim mindere otur, yer soğuk, çeker, hasta olursun" diyen çokbilmişim. bugün de tuvalete gitmiş bağırıyor "bu tuvaletlerin hali ne bööyle, ne kadar pislik, öğretmenler tuvaleti hiç böyle değil, sorumsuzlar, temizlemeden çıkıyorlar bıdı bıdı bıdı" diye ;)

stajer öğrencilerim.küçük öğretmenler onlar ;)

veee son olarak işte o rakun!

-ferda göktürk ince-

yeni yıl! arkanı dön ve defolup git buradan.

2010-12-28T04:04:00.000+02:00

3-2-1 veeee yeniii yıllll!!! heepiiii niiivvv yiiııırrr!

bu yılbaşı da diğer yıllarda olduğu gibi noel baba fotoğrafları, facebookta çam ağacı etiketlemeleri, okulda yılbaşı etkinlikleri ve cinnete meyilli ruh haliyeti içerisinde geçecek sanki... hatta yeni yıldan ne bekliyorum soruma henüz cevap veremeden bi sonraki yıla geldik, yumurta dayandı, vakit daraldı ama bak, değişen bi şey olmadı. hala aynı yerdeyiz. yeni yıldan öğrendiğim en yararlı bilgi microsoft office 2010 word belgesinden fotoğrafların kenarlarını kırpmak suretiyle okuldaki etkinliklerde kullanacağım figürlerin büyük kalıplarını çıkarabilmek oldu. bi de tabii kpss sınavına girip kopya çeken şerefsiz, adi, iğrenç insanlarla aynı mesleği yapmamın artık normal, sıradan bi olay gibi algılandığını görmek oldu. onca orospu çocuğu öğretmen olarak atandı, daha ne bekleyeyim yeni yıldan? ıssız adam zımbırtısından örnekleyecek olursak, karın içinde misin nesin diyodu ya hani, üşüyorsun, uyumak tatlı geliyor (yoksa üşümek miydi lan?), bilmiyorsun ama ölüyorsun... o kadar da muhabbeti sürdüydü bu repliğin ama tam dikkatimi vermeden dinlemişim demek ki. her ne haltsa işte.. özetle, bunca yavşağın ortasında, bunca beyinsiz, gerizekalı insanla nasıl yaşanır bilmiyorum, ne istesem bilmiyorum...

küçükken sankiiii bir kediiiii gördümmm tivitisiii ile tivitinin koca sarı kafasını hüpletmek isteyen kara kedi silvıstırın mama miyaaaa diye bağırıp spagetti yedikleri bölümü izlerken tanımıştım noel babayı ilk defa. benim kendi dedem bööyle ufak tefek, şeker gibi, fatmagülün abisi gibi bi adamdı. kendi dedemle kıyas yapınca noel baba gözüme pek bi itici, pek bi gıcık gelmişti. (ama bak spagetti için aynı şeyi söyleyemicem. o hoşuma gitmişti, annem bize de yapsın istiyordum. ben üniversite 2. sınıfa kadar dönerin, iskenderin filan da evde anneler tarafından yapıldığını zannediyordum. belki de yapılıyordur ama benim annem bildiğin kuru fasülye pilav annesi olduğu için, sosyoekonomik sebeplerden ötürü bizim evde zor bu durum) her neyse işte, bazı çocuklar noel baba sevmez. sevmesinler de. lütfen, bilincimiz, algılarımız ile oynamayın, zorla o noel babayı gözümüze sokmayın.. bakın resme, çocuklara bi bakın. bu çocukları görmezden gelemeyiz dostlarım. hemen bi aşağıdaki fotoğrafla noel babalı fotoğraf arasındaki 5 farkı bulana noel gecesi bacadan sarkıtmalı çorap içi hediyeler var desem.. ;)

veee gel gelelim, 2011'den ne istiyorum sorusuna.. erdil yaşaroğlu, hepimiz adına özet geçmiş aslında.

ama yine de ben dileğimi söyleyeyim. ahan da bu fişin sahibi olmak istiyorum. çok istersek olur belki. büyük hissediyorum.

-ferda-

amerikalı da olsa türk türktür. evlilik de budur.

2010-12-11T00:49:00.000+02:00

bilmiyorum sadece bizim oralara özgü bi olay mı yoksa her bi tarafta meşhur mudur böyle bebeklik fotoğrafı çekmek.

yabancı bi sitede görmüştüm bunu ama yeminle benim de aynından var. (şerefsizim benim annem daha önce düşünmüştü) hatta aynı pörtlek, şaşkın, heyecan dolu bakışlar. aynı kırmızı elbise..

ecnebi kısmı fotoğraf olayımı çalmış ama bunun daha bebeği tuzlaması var, diş hediği var, yürümeye başlar başlamaz simidini kaçırması var, okul çağına gelen de kırmızı kurdeleyle ihya etmesi var... sanmıyorum yani bunca detayı da araklamazlar herhalde.

ama şu olay evrensel bence:

ne kadar karizmatik ve kuuuullll olduğunu fotoğrafla belgelemek isteyen asi genç, tonton teyzeden medet umar. kalk kız sovan doğra videosu vardı bi zaman. bizim cinnet teyzenin "uuuppsss soriii" sempatikliğinde yaşayan amerikalı taydaşı bu da.

son olarak işimdeyim gücümdeyim kafasında yaşadığım kabus dolu günler süresince buralarda bi evlilik muhabbetidir sürmüş gitmiş... taraflar, kendilerini mutlu edecek şeyin neler olduğunu bildiği ve tıpkı kendisi gibi karşısındakinin de ego sahibi olduğunu farkettiği sürece evlilik güzel bi şey. yani evet, çorap yıkama kısmı pek hoş değil ama onun da çözümü var. ben yıkarsam o da toplar, yerleştirir.. yani bence sorun evlilik değil. bence sorun, sorumluluk paylaşma becerisine sahip olamayan insanlarla yaşanabileceğini zannetmek ve hayal kırıklığı yaşamak. aslında böyle ciddi bi tavır takınmam tamamen yazının doğal akışında zuhur buldu. ben genel geçer evlilik anlayışını, görünce epeyce güldüğüm şu görselle destekleyecektim.

annelerimizi, teyzelerimizi temsilen ekledim. ve annelerimize, teyzelerimize seslenmeyi boynumun borcu bilirim. mesele adamın kendini bi üst sürüme güncellemesi değil yeğeeennnnn. mesele; o adamın hangi sürümde kaldığına aldırmadan kendi yeni sürümünene ulaşman, hızına hız katmandır.

ve bence kendi egosunun doruğunda yaşayan ben gibi tipler için bekarlık da, evlilik de, her bi halt da birdir.

bi de buralarda olmadığım zaman içerisinde bi bok yedim anadolu ünv. kültürel miras ve turizm bölümüne kayıt oldum. kayıt yapan adamın söylediğine göre şimdiye kadar bu bölümü seçen tek kişiymişim. bu konuda tek olduğumu öğrenmem iyi oldu da, kendimi olduğum gibi ifade etmemin çok güç olduğu bir işte istemeye istemeye çalışan tek insan olmadığımı bilmek cidden kötü. çılgın koyunlar. biziz onlar.

yumurtalı gençlere de buradan selam ederim. kral olduğunu zannedenlere arada bi çıplak olduklarını hatırlatmak gerek.

-ferda-

yaralı kızların dedeleri hiç ölmez.. cennettekilere selam söyle.

2010-11-17T00:23:00.000+02:00

hayatın ne çok rengi var öyle değil mi dedecim?
hep başka başka renklerde hayaller kurabilelim diye.

pembeleri beğenmezsek morları deneyelim diye.
onları da beğenmezsek hüznün tüm renklerini gözlerimizin içinde saklayabilelim diye..

tuhaf.
5 yıl oldu sen gideli.
gitttiğinde dizlerim tutmamıştı,
şimdi hiçbir şey hissetmiyorum.

özlemekti,
şimdi özleyemiyorum bile.

biliyor musun;
anneannem de çok hasta, belki yanına gelecek.
üzülemiyorum bile.

bi de;
bugün bayram.
öpecek pamuk ellerin artık yokken kutlayamıyorum bile.

roller biçiyorum kendime, kabul görmek için girmediğim kılık yok.
olmuyor yine de. sevdiremiyorum kendimi kimselere.
neden bilmiyorum.

çok zor bi şey sevilmek.

oradan bi nefes üfle,
gönder üstüme:

gözlerimde yaşanmışlık olsun, erdem olsun, derinlik olsun, içtenlik olsun.
dudaklarımda öyle çizgi şeklinde değil de içimdeki okyanustan gelen kocaman bi gülümseme olsun.
yüzümün tüm hatlarında doğduğum yerlerin samimiyeti olsun.
güçlü duruşum, sağlam oluşum hayata attığım imzam olsun.
derinlik denen şeyi anlayamayacak ademoğulları siktirsin gitsin uzak olsun.
cehennemin dibine kadar yolları olsun.
şu hayatı neşeli bi şekilde yaşayacak, tüm boktanlığına rağmen kabul edecek kadar cesaretim olsun.

ben ne yapacağımı bilemiyorum bazen.

bi masalın içine birisi aniden tutup çekmiş gibi.
seni de kaybettik üstelik.
yokluğuna da çok kolay alıştık, bak.
ne yapacağız sahi biz bu masalın sonunda?

ne olacak dedecim?
ne olacak, neden yaşıyoruz, neler göreceğiz?
nasıl öleceğiz?

inan, hiç bilmiyorum.

cennette yaşamanı istiyorum. eğer varsa.
ve, oralardan bize yumuşak ellerine öpücüklerini toplayıp nefesini üfle.
bir kere.

-ferda göktürk ince-

bazı insanlar dikiz sever.

2010-11-04T21:06:00.000+02:00

evet sayın izleyiciler,

yine çeşitli mecralardan arakladığım fotoğraflarla karşınızdayım.

çok mühim bi konuya parmak basmak istedim.

konumuz: dikiz

kim ne derse desin hepimizin mutlaka yaptığı ve yaparken müthiş haz aldığı bi eylemdir dikiz.

bence genellikle kendisiyle bi alıp veremediği olan tipler dikiz yapmaya daha müsait oluyorlar. sürekli birilerini inceleyip, kendileriyle kıyaslama ihtiyacı içinde olan bu insanların bu davranışları kıskançlık ve hasete dönüşmediği sürece gelişimi destekler nitelikte olabiliyor.

şahsen benim adıma durum böyle seyrediyor. ben genellikle tarzını kendime benzettiğim ya da kendimde olmasını istediğim özelliklere sahip olan insanları dikizlerim sinsi sinsi... bu dikizleme seanslarımdan sonra da gaza gelir, kendimi revize etmeye başlarım.. ve istisnasız hep kendi hemcinslerimi dikizlerim, hiç şaşmaz.

hatta ve hatta hayattaki tüm başarılarımın ardında kıskançlıktan ölüp bittiğim ya da ölesiye nefret ettiğim kadınlar vardır. ve hiçbir şey beni kıskandıramaz sevdiceğimin bi kadın hakkında övgü dolu sözler sarfetmesi kadar... kompleksli miyim neyim? evet lan öyleyim. ;)

erkeklerin dikiz yapma sebeplerine gelince. onlar adına tahmin yürütmek tabi ki zor bi şey ama, güzel popo görünce dikizlemeden geçememelerini anlamak hiç zor değil. şahsen ben poponun peşine takılıp yürüyorsam, onların da vardır elbet bi bildiği..

-ferda-

kibar feyzo'dan öyle bi hayat dersi çıkarırım ki şaşar kalırsın!

2010-10-28T00:08:00.001+03:00

kibar feyzo'da vardı sanırım. sürekli şarkı söyleyen bi erkek grubu bi de kız grubu vardı. her olayın ardından çalının çırpının ardından, çeşmenin başından, ordan burdan çıkıp kibar feyzo niçin niçin, kibarım da onun içinnn gibisinden bi şeyler söylüyorlardı. işte ben üşenmedim, çalıştım, çabaladım ve sizlere nakarat grubunun yurt dışı ayağını buldum getirdim. buyrun beraber inceleyelim:

şimdi bildiğiniz gibi kibar feyzo filmi sosyal mesajlar içeren, "patron da sendikalı herhal, hemşerisini koruyi" şeklinde espirilerle bizi güldürürken düşündüren, ülkemizin kanayan yaralarına parmak basan, sınıf farkını gözler önüne seren, güleriz ağlancak halimize dedirten filmlerden. ben de hepiniz gibi kemal sunal filmi başladığı zaman ev ahalisine "bana ne yaağğğğ ben inek şabann izlemek istiyoooreeemmmm" şeklinde eziyet eden, ömür törpüleyen bi çocuktum. bu film de en çok güldüğüm (evet bildiniz ağanın bokunun üstüne bok olmaması çok komik gelmişti!) filmlerden biriydi..

ee hayatımın bi döneminde bu türden bi yaşanmışlık olunca gördüğüm her haltı geçmişimle bağlantılayan beynim rahat durur mu? durmaazzz! durmadı da.. şu fotoğrafları görünce geliverdi bu film aklıma. ve yabancılar kibar feyzo yapsa ne olur sorunsalına çözüm aradım. buyrun yabancı feyzo.

burada büyük amerikan rüyasına henüz ulaşamamış erkek grubumuzu görüyoruz. onlar istemez miydi how i met your mother tadında bi yaşam sürmek... şu resimde kayıp bi neslin hüznü var sevgili izleyiciler. hele o çömelik vaziyetteki genç.. türkiye'de olsa bi türkücü olurdu, bi klarnetçi, oyuncu bilmem neyim olurdu bi yerlere gelirdi hiç olmadı memati olurdu benzeri bi şey olurdu ama oralarda işi çok zor... onlar da bunu biliyorlardı. başkaldılar. fayt kılap yaptılar, devrim yaptılar, anarşik oldular.. uğraştı, çabaladılar.."beklenen gün gelecekse çekilen çile kutsaldır dediler". "sağlam kaya rüzgar ilen aşınmaz dediler" (tamam bunu ben dedim)

bakalım kadınlar ne yapmış? onlar da boş durmadılar..

o zamanın yurt dışı hatunlarında başlık parası sorunu olmadığı için, onların "kadınııızz, hakkımızzz, söke sökeee alırıızzz" diyee bağrışma konusu düşük bel bikini sahibi olma meselesiydi. "ağlamayan bebeğe meme yok" ünlü özdeyişinin temelleri de o dönemde atıldı zaten ilk olarak. ve hanımlar bu haklı mücadelelerinin bir sonucu olarak üstsüz, memelerini yaya yaya güneşlenme özgürlüğüne sahip oldular, ülkemize turizm getirdiler, döviz getirdiler. öğretmenlerimizin verdiği turizmin önemi konulu ev ödevleri dışında hep karlı çıktık bu durumdan. bi de yerli turistler olarak antalyada filan onlardan pahalı tatil yapmak zorunda kalmayaydık iyiydi..

ve gel gelelim o devrin; hak arama, grev yapma vb sosyal olaylarından sonraki haline.. gördüğünüz gibi gençlerde bi rahatlık, bi gevşeme, bi becerilerini sergileme hali... baskının olmadığı her ortamda böyle yaratıcılık ön plana çıkıyor işte görüyorsunuz..

keza hanımlarda da aynı şey geçerli.. temsili fotoğrafımıza bakınız efendim. hanımlar sokak ortasında ne kadar da rahat sere serpe uzanmışlar değil mi? sahalarda görmeyi isteyeceğimiz türden hareketler hep bunlar..

yani, sözüm ona sayın izleyiciler, söyleyeceğim şey şudur ki; özetle: başkaldırı iyidir. başkaldırın, istekleriniz için inatçı olun. bu dünyanın anasını sikin atın.. ne istiyorsanız onu yapın. ne mutlu edecekse sizi, onu yapın. hayatınızı kimse için yaşamayın.

başkalarını memnun etmek için harcadığınız çabanın onda birini kendinizi memnun etmek için harcasanız hiçbir derdiniz kalmayacak, farkına varın. bırakın üzülsünler... bırakın kırılsınlar... ama sonunda şunu anlasınlar: siz bu hayatı yalnızca kendiniz için yaşıyorsunuz ve bu kötü bir insan yapmaz sizi.

evet, hayat derslerimi de verdim, egomu da tatmin ettim, artık çekilebilirim ;))

-ferda-

iş hayatında mutlu olmanın sırrı!!

2010-10-23T02:03:00.000+03:00

şu kızın gülümsemesi çok hoşuma gitti o yüzden koydum bu fotoğrafı. dişleri ayrık ama o kadar güzel bi ışık saçmış ki baktıkça içim açılıyor.

ben yapı olarak bardağın boş tarafını gören insanlardanım. hani çok meşhur bi fotoğraf var ya, bakınca cadıyı mı göreceksiniz yoksa güzel hatunu mu diye... işte o fotoğrafta hep cadının sipsivri yamuk burnu gözüme çarpar. çok dikkatli bakınca hatta çoğu zaman birileri yardımcı olursa güzel kızı görürüm sonradan sonradan..

bunda kuşkusuz okul öncesi dönemimde izlediğim küçük emrah filmlerinin, anneannemin "ben bu romatizmadan ölcem ölüm bu evde günlerce kalcak komşular bulcak" sözlerinin, babamın gençliğinde tuttuğu günlüğü evde yaptığım gizli keşifler sonucunda okumamın ve çantası olmadığı için okula poşetle giden, 13 kardeş oldukları için ilkokuldan sonra okuyamayan, 9 yaşından beri çalışmak zorunda kalan, hiç çocukluk yaşayamayan bir babam olduğunu öğrenmemin, herkesin bana hanım hanımcık kız, aayy çook ağırbaşlııı, ayy çok saygılı, aaayy çok akıllı rolü biçmesinin etkisi oldu..

çocuklara bu roller biçilmişse zaten o çocuklar boku yiyor. en güzeli "zeki ama çalışmıyor" çocuklarından olmak aslında. sorumluluk azalıyor çünkü. ama bi kere birilerinin senden beklentisi varsa o beklenti boşa çıkmasın istiyorsun çocuk aklınla. sonra büyüyorsun beklentiler de büyüyor. sen çırpınıyorsun ve çırpınmak, insanları memnun etmek senin kişiliğin halini alıyor. "aay senden beklenmezdim bunu" sözü kabusun oluyor. iyi insan olmak artık bi görev oluyor..

ve bu kadar baskı altında verilen görev de insanı karamsar yapıyor. ben karamsarlığımın bu sebeplerden kaynaklandığını düşünüyorum. ve gülmesini bilen insanlar benim hep sığınağımdırlar. kaçış noktam hep kahkaha atmasını bilenlerin yanıdır... toplumca cinnete yakın olduğumuz için kahkahalar hep batar birilerine. ama ben hep saygı duyarım kahkaha sesini gizlemeyenlere...

tamam lafı uzattım, biliyorum. sadede geliyorum. konumuz iş hayatında mutlu olabilir miyiz?

bu uzun süredir yaşayarak öğrenmeye çalıştığım bi konu. başaramadığım, uğruna depresyonlara girip, sinir krizleri, ağlama nöbetleri geçirdiğim bi konu. ve bulduğum cevap şudur. iş hayatından asla ve asla okul hayatında mutlu olduğun gibi bir mutluluk yaşayamayacaksın ferda. en azından belli bir olgunluk düzeyine ulaşıncaya kadar böyle olacak.

çünkü iş hayatı daha doğrusu benim çalıştığım kurum yani meb, resmi bir kurum. senin dışında elli bin tane faktör etkili. sen süper olsan, bi bok oluyor mutlaka işleri berbat eden. bununla baş etmek istiyorsan, beklentisiz olmayı, olursa ekime olmazsa pipime kadar demeyi bileceksin.

ikinci şey ise şu: kesinlikle ama kesinlikle iş arkadaşlarınla geyik muhabbetinden öteye geçmeyeceksin. bir iş arkadaşına içten, samimi bir şekilde yaklaşman demek, sorunlarından bahsetmen demek; ileride yaşayacağınız olası bi çıkar çatışmasında tüm iyi niyetinin keskin bi bıçakla delik deşik edilmesi demektir. çıkar çatışmasını her zaman yöneticiler fitiller. yapacak bi halt yoktur. iki taraftan biri erdemli insan olma hakkından vazgeçer, diğer taraf kendisini kandırılmış hisseder, yöneticilere bi şey olmaz. kandırılmış hissetmemek ya da erdemini yitirmemek için alınacak önlem ise, kişilerle sadece kedili facebook videoları kıvamında paylaşımda bulunmak. iş yeri hakkında küçücük bi şey bile konuşmamak... iç dünyanı çok fazla açmamak... ne kadar çok içtenlik, o kadar çok kazık..

üçüncüsü ise, işini çok iyi yapmak. ama sadece kendin için. kendin için iyi yaptığın bi işte onay beklentisi içerisinde olmazsın. ve seni onaylamadıkları zaman kırılmazsın..

onay güzeldir, egomuzu parlatır, yaldızlar.. onaylanmadığın için birilerine kırgınsan eğer, çabanın fark edilmediğini düşünüyorsan, anlaşılmadığını hissediyorsan, hatta seni anlamadıkları için birilerine kızıyorsan sebebi; sevilme ihtiyacı içinde olmandır.

sürekli fedakarlık yapan-yaptığını düşünen, karşılığında da insanların kendilerini anlamadığını hatta kendilerine haksızlık ettiğini düşünen insanlar, köpekler gibi sevilmek isteyen insanlar.. ama diğer insanlar değil sevmek, görmüyorlar bile bazen bu sessiz çığlığı.. egonun üzerinde kocaman bir delik, onarılmayı bekliyor.. sonuçta "hayat çok boktan yeaa! kimse beni anlamıyor!!" diye ortalarda dolaşan ergen kız kafasında kalıyorsun.

ama ben ne isterdim biliyor musunuz? işte şu resimdeki gibi iş arkadaşlarım olsun isterdim. şunlardaki masumiyete, güzelliğe bi bakın ya.. gözlerindeki huzura, dinginliğe... hırstan uzak, bencillikten uzak... tek mutluluk sebepleri insan olmak... en gerçek mutluluk sebebi..

sonuna kadar okuma sabırına sahip olanlara bi özür borçlu olduğumu söylemeden geçemeyeceğim. ööyle mutluluğun sırrı filan yazıp sanki ölümsüzlük formülünü bulmuşum gibi bi aksiyon içine girdim ama yazı oek tırt çıktı farkındayım. dilimin ucundaydı ama toparlayamadım lan işte, siz anlayın. ;)

-ferda-

kadın mı güçlü, erkek mi güçlü? görelim.

2010-10-13T01:24:00.000+03:00

evet, erkeğin güç gösterisini, dövüşken özelliğini, kaslarını sergilemeye olan merakını tüm zamanlarda görmemiz mümkündür.

bu kas gösterisi; kah arabanın camından şöför usulü, ihtişamlı tek kolu çıkararak, kah dost meclislerinde üçgen vücutları sergileyerek tezahür edebilir.

mesela bu fotoğrafta da dişisini amuda kalkmak suretiyle memnun etmeye çabalayan erkek kişiyi görüyoruz. böylece dişi, karşısındaki adamın ne kadar güçlü kuvvetli olduğunu düşünüp, onun adaleli kollarına atlayacaktır. adamın zekasının önemi yok, kollar bacaklar o biçim kaslı. göğüs-göbek kaslarını saymıyoruz bile..

bazı erkekler de vardır ki; ne kaslarını ne de zekalarını geliştirmeye gerek görürler... kel fodul cinsinden diye tabir ettiğimiz bu tür, en büyük güç olarak parayı kullanır. ayranı yoktur içmeye ama tahtırevanla gider bunlar sıçmaya. yanlarında güzel hatunlar görmek olasıdır. zira para büyük güç unsurudur. her anlamda.

amaaa gel gelelimmmm bazı kadınlar da vardır ki; karşısındaki erkek ister fiziksel güçle, ister çenesiyle, ister parasıyla, ister tipiyle kadını elde etmeye çalışsın dursun yine de kolay lokma olmaz. işte böyle binlerce adamı önünde dizer, rüyalarını süsler... güç işte budur. sihirli bir gülücük ve etrafa yaydığın pozitif elektiriktir. gerisi hikayedir. bi yere yazın bunu. (ahaha nasıl da hayat dersi veririm amaaa!!)

-ferda-

türk filmleriyle şekillenen hayatım.

2010-10-12T23:32:00.004+03:00

bugün böyle tuhaf bi kişiliğim, karmaşık bi zihnim varsa sebebi bu filmlerdir arkadaş, kesin, net, açık.

bu nasıl piskopatça kurgulanmış bi filmdi. o bereltilmiş gözler bi cinayete tanık oluyo. ondan sonrası gerilim-aksiyon-dehşet-kovalamaca her bok var. biz alışmışız o zaman yumurcak, sezercik filmleriyle gülüp eğlenmeye. bunu da öyle zannedip izlemiştim çocuk yaşımda. çitlenbik ölmüştü, necdet tosun bıçaklanmış mıydı jiletlenmiş miydi neydi.. üüüfff anlatırken bile daralıyo insan, bi de biz bunu izledik işte. okul fobisi olan bi çocuktum hep. ilkokul döneminde özellikle hava çok kötüyse filan okula gitmeyip türk filmi izlemek istiyordum hep. sırf film izlemek için hasta taklidi yapar gitmezdim okula. bu filmi de o okulu ektiğim günlerden birinde izlemiştim. izlemez olaydım. açaydımm gollarımııı geettmeee diyeyydiiimmmm.

kol ortada. diyecek bir şey yok.

bu filmi izleyen hiçbir kız sağlıklı bi ergenlik dönemi yaşayamaz, tartışmasız. hülya avşar'ın duvara açılan delikten dikizlendiği sahne hala gözlerimin önünde. sonra hiçbir işadamı öyle karşılıksız kimseye sahip çıkmaz, çoluğuna çocuğuna bakmaz. iyi yemişler koca bi nesli.

taytlı slip donlu cüneyt arkın'ın aşmış filmi. zaman makinasını, kuantum fiziğini filan türkler bulmuş. bu filmi izleyince anlayacaksınız. yemişim lostu, yemişim daniel faraday'ı diyeceksiniz. sigara dumanı nelere kadir göreceksiniz, garanti veriyorum.

hattori hanzo kılıcı gibi keskin bi iz bırakmıştır zihnimde. "memeee, memeeee, bu ne buuu" gibi ikilemeler olsun, "insan gibi mi korkuyor yoksa hayvan gibi mi korkuyor" türünden akıl dolu replikleri olsun hala aklımdadır. şu hikayeyi izledikten sonra kim inandırabilir beni bazı şeylerin imkansız olduğuna?

bu filmde ümit besen sevdiği kadını zengin adama kaptırır, intikam için adamın kızkardeşine sarar.. yine çok zihin açıcı sahneler vardır filmde. standart kaybeden ümit besen'in bu kült filminin beni en çok sarsan sahnesi ise güzel güzel konuşurken birden bire çıldırıp "bana da zevk ver, parasıyla değil mi!" diye bağırarak kişilik bölünmesi geçirdiği sahnedir. tam haa sikktiiirrr moduna girmişken ekrana banu alkan'ın çılgınlar gibi araba sürdüğü sahne gelir, gülmekten yarılırsın. böyle de hem güldüren hem şok eden bi filmdir.merak eden buradan baksın. acı hayat dizisi de, kenan imirzalıoğlu da zamanında bu filmin konusundan ekmek yemiştir.

ooffff emrah filmleri. çocukluğumun içine etti bu herif. bunun bi filmi var acıların çocuğu muydu neydi annesi bacısı orospu oluyo, emrah geneleve gidip annesini tam affetcek, annesi çatıdan mı ne atlayıp ölüyo. kavuşamıyorlar. o kavuşamama anı benim çocuk zihnimi derinden etkiliyo. annem de tam piskopat bi hatun. gitmiş ben bu sahneden çok etkilendim diye kasete çekmiş. ikinin biri koyup izlettiriyo bana. ben bi izliyorum bi ağlıyorum. kadın gerçekten öldü zannediyorum. ama bi görseniz nasıl ağlıyorum sanki benim annem ölmüş... bi de ilerleyen yıllarda ilkokul 3-4 gibi evde bi kitap buldum, içinde emrah şarkı sözleri var. oturup manyak gibi onları ezberlemiştim. boynu bükükler favorimdi. kendimi emrah gibi acıların çocuğu hayal ediyor, deterjandan çıkan yumoş ayısının adını garip koyuyordum. bu hallere gelmemden emrah ve bilinçsiz ailem sorumludur. kayıtlara geçsin lütfen.

bu film ve türevlerine çok şey borçluyum. içime işleyen küçük emrah melankolisini ve bir gün benim annem de kötü yola düşerse ne yaparım korkusunu, topuklu ayakkabı fobisini hep bunlarla atabildim hayatımdan. kemal sunal gibi gülebiliyor diye evlendim biraz da kocamla. aslında daha çok film var paylaşacak ve konuşacak ama vakit yok hiç. devamı belki başka bir blog kaydında... ;)

-ferda-

yaşlanınca ahan da böyle olacağım. büyük hissediyorum.

2010-09-27T00:25:00.000+03:00

yaşlılığımı ya da öldüğüm günü, cenazemi düşünmek gibi garip garip huylarım vardır benim. cenazemi geçelim de yaşlılığımı düşünelim bugün.

yaşlanınca "msn şifremi yine unuttum, nereye yazmıştım acaba?", "bunlar da cips mi bizim zamanımızda baharatlı lays vardı ne yerdik ne yerdikkk!", "bizim zamanımızda facebook vardı, arkadaşlık vardı, iletişim vardı taa ilkokul arkadaşlarımızı, mahalle arkadaşlarımızı bile bulurduk oradan, sizinki de gençlik mi yahuu!", "kıvanç tatlutuğ zamanın en iyi erkek artiziydi, ezele girdiği zaman twitter top 10 listesini sallamıştı beheeyyy beheeyyy" kafasında bi tip olacağım kesin. yaşlanmaya başladım bile hatta. her gün arayıp kardeşime kaç soru çözdün bugün diye soruyorum. bunlar da diğer kanıtlar:

gelecekteki halimi net şekilde açıklıyor bu fotoğraf. sokakta yürürken çöpten yiyecek arayan kedi yavrularını dikizlemekten önümü göremiyorum. yaş kemale erdikçe, kedili teyze kıvamına götüm götüm ilerliyorum. bunda evdeki sarman kedi osman'ın da payı büyük tabii. hergün ayrı bi şakacılık, ayrı bi şaklabanlık. tuvaletin kapısının altından pamuk pamuk patilerini uzatmalar, mırlamalar.. bugün de ishal olmuş, yetiştirememiş.. nasıl bi şaşkın, nasıl bi tuhaf. tamam tamam anlaşıldı sanırım kedili teyze olma yolunda level atladığım.

ve gelecekte olması kuvvetli bi ihtimal daha! bizim sülalede bu fotoğraf genetik bi mirastır. bu durumda olmayan 45 yaş üstü hatun yoktur. büyük annem memelerini rahatlıkla omuzlarının üstüne atabilir, ya da onlarla ip atlayabilir. yaş ilerledikçe kadınların farklı eğlence alanlarına yönelmeleri gerekir. insan bedeni de ilerleyen yaşlarda en komik eğlence aracı olabilir bence. sağlıklı olunduğu müddetçe, gülümseyebilmek şartıyla..

vee gel gelelim benim olmasını tasarladığım yaşlanmış halim. hayatım boyunca topuklu ayakkabı denen işkence aletinin gazabına uğradım. kendimi gadıın gibi hissedemedim hiç, o ayakkabıları giyemiyorum diye. giyemediğim ayakkabıları belki bu sefer ayağım alışır diyerek aldım, evlat acısı gibi oturan paralar saydım.. ama olmadı. şöyle hanım hanımcık bi duruşum, bi asaletim olmadı hiç. karşıma şöyle beyefendiler de çıkmadı. belki de bu sebepten böyle fotoğraflar hep zihinimin bi köşesinde insanların birbirine saygılı olduğu, onurlarını koruduğu bi dünyayı canlandırdı. çıkmadık candan umut kesilmez, belki öğrenirim böyle narin nazenin bi insan olmayı. bu arada topuklu ayakkabı Fransa'da kadınlar boka basmasın diye yapılmış bi şeymiş. yani o bokun püsürün içinde onu moda eden zihniyetin ben ta. a. koyayım.

belki de böyle bi şey olurum lan. bi oda dolusu kitabım olur. hayallerimdeki gibi. bi de hepsini okumuşsam var ya benden güzeli olmaz valla. okumak demişken; o kadar uzun zaman oldu ki iki satır kitap okumayalı. alışkanlıklardan sebebini bilmeden vazgeçilebiliyormuş, görmüş oldum. tekrar alışkanlığımı kazanmak istiyorum. çabalayacağım bu kez. bu kez bir şey için çabalayacağım. bakalım olacak mı...

bi de ff üyeliğimi iptal ettim. çok huzurluyum. kendim için büyük bi kıyak yapmışım gibi hissediyorum. kafadan 2 saatimi kendime hediye etmiş oldum, az şey mi! ;)

son olarak, konu yaşlılık olunca, şikayet eden her teyzeye şunu söylemek istemişimdir, karşılığında da menkibe teyze realizminde bi cevap gelirse var ya, keyiften dört köşe olurum yemin ediyorum.

-ferda-

bi zamanlar internet yoktu...siyah beyaz hayatta mutluluk çoktu.

2010-09-24T00:53:00.000+03:00

bi zamanlar internet yoktu...siyah beyaz hayatta mutluluk çoktu.

bi zamanlar internet yoktu. duvar olayı buydu. yak bi cigara sey'reyle alemi.. ohhh mis valla. ortam yapmış amcam, nefiiiisss.

.......

bi zamanlar yakışıklılık kavramı da başkaydı galiba. slip don diye bi şey ve adonis kaslar vardı mesela. gerçi hala varmış. geçen gün elsi vaykiki'de yılmaza boksır yerine yanlışlıkla almışım. slipi hallettik de adonis kısmında tökezledik biz hacı. çalışıp bi dahaki sınava yapcaz artık.

.......

bi zamanlar yüksek bel bikini ve kadınını omuzlarının üstünde taşıyan yiğitler varmış. hatun sıfır beden olunca yüksek bel bikini bile yakışırmış.. kadın standardı aynıymış da adamların götü sanki büyükmüş mü ne? bana mı öyle geldi yoksa?

.......

bi zamanlar böyle bi bisiklet şekli varmış. sevdiceğini koluna takan, ilerleyen aşamada bu eğlencelik şeye biner etrafına sefa satarmış.. aynısından istiyorum. bu alet tekrar moda olsun istiyorum. yetkililere sesleniyorum. bi de böyle mutlu mutlu bi ömür geçirmek için allahım yarabbime sesleniyorum. sağlık ver lütfen bize hep. ve huzur. ve mutluluk. ve aşk. ve de çokça para. sesimi duyarsan ben buralardayım. malatya semalarında, sarman kedim osman, kedi babası kocamla sıcacık yuvamdayım. haberin olsun hacı.

görüşmek üzere. ;)

-ferda-

ütü yapmak=kafa yapmak ve duvar boyamak hiç de ağaç evde yaşamak gibi değil

2010-09-18T22:12:00.001+03:00

"bizler misafiriz ve dünya misafir terlikleri."

yeni bir şehirde, yeni okulumda başladım çalışmaya. yalnız yine varoşlar denk geldi şansıma. okulun bütçesi, velilerin durumu filan oldukça kötü durumda. okulun boyasını okul müdürü yapmış, sınıfların boyalarını da biz öğretmenler yaptık. hep özenirdim eskiden yabancı filmlerde ağaç ev yapan, ev boyayan, sırtlarında evde tek başına serisindeki çocuğun çantası gibi çok amaçlı çantalarla gezen amerikan veletlerine. biz aşağıda oynama izni koparmak için annemizin gönüllü kölesi olurken o veletler bi bakardım dedektiflik yapıyo, bi bakardım kötü adamları yeniyo. herneyse, özet geçecek olursam bi yeri boyama fikri benim gözümde "ooo yee çok çılgınıııızzz" moduna girmek için yeterli bi şeydi. ama allah baba benim her türlü talebimi yıllar sonra değerlendirmeye aldığından dolayı bu moda ancak 27 yaşımda malatya'nın çarmuzu semti civarında bi anaokulunun duvarlarına cücük, börtü böcek resimleri boyamak suretiyle nail olabildim.(bana kalsa yukarıdaki fotodan çizer boyardım hayatın acı gerçekleri tadında olsun diye) üstelik de çok uzun süredir yaşam formum aynen şu şekildeydi:

dipsiz kuyulardan dışarı çıkmak isteyen bi insan için ışığa ulaşmak ne denli zorsa, benim için de yandaki koltuğa uzanıp kumandayı almak o kadar zordu. ev yaşamı insanı sinsi sinsi yiyip bitiren bi şeytan. ruhunu satın alıyo resmen. tembellik tembelliği doğuruyo.

bunca tembelliğin üstüne götümü zora sokmak çok ağırıma gitse de elimden geleni yaptım. sınıfın resimlerini çekersem buraya eklerim, sanatsal çalışmalarımı görme şansına sahip olursunuz. yalnız penguen-baykuş kırması figürüme laf edenin kalbini kırarım. su bazlı duvar boyasını icat eden şahsın da ellerinden saygıyla öper, büyüksün derim.

bunca yorgunluktan sonra istediğim tek şey şurdaki sarman kedinin masaj keyfidir. ilgili resme bakınız lütfen.

yarın da ilkokul arkadaşlarımla buluşcam. facebooktan organize olmuşlar beni de çağırmışlar. sadece 1 tanesini hatırlıyorum. o da küçükken almanya'dan mı bilmem nereden hediye gelen pembe botlarına hayran olduğum kız. kimseyi hatırlamasam da bunca zamandır vakit tükettiğim facebook bi boka yarasın, amacına ulaşsın diye gidebilirim.

akşam olunca da bir pazar günü klasiği olan televizyon karşısında ütü yapma etkinliğine girişcem. arka sıradakiler dizisi uyuşturucu etki yapabilir zihnime ve böylece ütünün acısını daha az hissederim diye düşünüyorum.

zaten sağolsun tefal yetkilileri her şeyi düşünmüş. ben ütü yapmaya başlayınca her tarafı bi buhar bulutu kaplıyor, fantastik bi boyuta geçmişiz gibi oluyor. nem kokusu, yılmazın sıcak sıcak yeni demlediği çay kokusu, buhar.. allahım nasıl bi kafa yapıyo anlatamam. sanki ütüye su değil votka koymuşum. tüm bu sebepler için bile olsa seviyorum ütü yapmayı. bi de parlement pazar gecesi sinema kuşağı olsa tam nostalji olcak. benim en sevmediğim şey maydanos, nane gibi mıymııyyy şeylerle uğraşmak, demlikteki çayı temizlemek, lavabonun başındaki sarı bezle muhattap olmak, bulaşık makinasındaki temiz tabakları çanakları yerleştirmek, çamaşır asmak ve rejim ya da spor yapmak. çok gıcık oluyorum bunlara. bi de erken kalkmaya. bunlar olmasa hayat daha güzel olurdu, kesin. bu arada ananem çok şişman olduğu için dedemin pantolonlarının üstüne otururdu biraz, kalktığında pantolon cillop gibi olurdu o geldi aklıma şimdi. komik bi çocukluk anısı olarak kayıtlara geçsin.

bu kadar ev hanımı muhabbeti yeter. şimdiki yayınımıza erkeklere bi iki çift laf söyleyip, dedeleri anarak devam edelim ve bitirelim bence.

eveeett, erkek kişiler! size söylüyorum. evet ferhat, cnm kardeşim sen de dahilsin. ne ayaksınız siz oğlum ya! ayrılmaya cesaretiniz yok ama aldatmaya cüretiniz var. bi kızdan ayrılmak çok zor bi şey değil. sandığınız gibi intihar filan etmez kızlar ayrıldınız diye. kendinizi bu kadar yüce bu kadar ulu bi şey zannetmekten vazgeçin. dürüst bi insanım seni aldatsam bile söylerim hikayelerini de buna inandığımızı zanneden o az kullanılmış vicdanınıza saklayın. toplumun size geçtiği kıyağın köpeği olmayın. ayıp yahuu.

ve son olarak met-üst'ten gelsin. beyler, dedeler!

"bizim rüyalarımız

mahrumiyet bölgesi mi

hep nur yüzlü ihtiyarlar

hep ihtiyar nur yüzlüler

nerede nastasia kinski

nerede ornelia muti

yoksa uyuyor mu

rüyaların idaresi

yoksa bu nur ihtiyarlar

mecburi hizmetli mi"

-ferda-

aşkımızın bedeli

2010-08-27T00:13:00.000+03:00

bu adamın şarkılarının olduğu bi link bilip de bana göndermeyeni, belinde siyah kravat bağlı kareteciler kovalasın. ben fotoğraf çektirirken feci gergin olurum. hele bi de fotoğrafçı filan varsa karşımda omuzları dik tut, çeneyi kaldır, başı şuraya çevir, gözleri buraya odakla gibi direktifler eşliğinde cinnet geçirme kıvamına gelirim. olayın bi mantığı var belli ki ama benim kafam basmıyor o mantığa. gövdem kalas gibi sabitken, boynum neden sağa kıvrılmalı ve fotoğrafçı neden sol köşeden poz yakalamaya çalışmalı anlayamıyorum hiç. bi de fotoğrafçı afra tafra bi şeyse; ben şaşkın kurbağa gibi bitse de gitsek havasında zoraki sırıtmaya çalışırken, iki şip şak yapar makinasını boynuna takıp gelip çenemi filan kaldırır, yanaklarımı avuçlarının içine alıp sağa ya da sola çevirir ya da tam kafamın tepesinden çevirme işlemini yapar.bi turunçgil bi narenciye muamelesi görürüm hep..

şimdi bu fotoğrafa bakınca hem kahkaha tufanı yaşadım hem de çok gıpta ettim bekir güneş isimli sanatçıya. sen hem lastik kız gibi bacaklarını ayırıp oturacaksın, hem dimdik duracaksın, hem başın sabit bi açıda kalacak, hem kollarına o uzak doğu dövüş sanatlarının mistik havasını katacaksın, hem de lan belimize de kravatı bağladık, bağrımızı açtık napıyoruuz olum biiz rahatsız mıyız demeden, yaptığın işe gülmeden gayet ciddi,gayet vakur, gayet kendinden emin, yaptığı işe inanan bi insan ifadesiyle bakacaksın. benim için çok zor şeyler bunlar valla. adam yapmış beyler. türkiye'ye sporu ben getirdim diyen doğuş'a bok yemek düşer bu saatten sonra. bekar odası diye de bi parça var içinde. ilginç

bi de bu var. zamanında genç kızların kalbini çalan hınzır bir çapkın olduğu her halinden belli. o derimont, o gitar, o asi duruş.. şimdi olsa akepe sempatizanı sanabilirdim bıyıklardan ötürü. ama o zamanın şartlarına göre bence bıyıklar yakışmış. bu kadarr.

-ferda-

okul öncesi öğretmeni olarak ben. ve öğrencilerim ;)

2010-08-24T21:11:00.000+03:00

buraya gelip gelip "hayat çok boktan yeaa", "insanlar beni anlamıyor, ben bu dünyaya ait değilim", "aslında her şeyi zihnimde ben kendim yarattım", "zihnimin sınırları dünyamın sınırlarını belirler", "köpek tasma, köle zincir, çalışan kravat takar", "kaybedenin olduğu yerde kazanan olmaz" nutukları atıyorum ya.

ya da ne bileyim işte film, müzik, kitap ya da hoşlandığım herhangi bir konu hakkında içimden geçenleri söylüyorum. öyle okumayı kendi kendine sökmüş, felsefeyi yemiş bitirmiş, edebiyatın dibine vurmuş izlenimi yaratmaya çalışıyorum. kendi kendime böyle bi çabalamalar, böyle bi sosyal onay ihtiyacı, bi ego açlığı... hepiniz egoma hizmet edin istiyorum. onaylandıkça çok mutlu oluyorum.

komik oluyor biliyorum. yetmez ama evet diyorsunuz farkındayım. yine de ne bok yemeye ağlak ağlak yazıyorum, bilmiyorum. oysaki hayatım hiç de öyle melankoli edebiyatına papuç bırakacak kadar hüzünlü değil. gerek mesleğim, gerek ailem bol bol malzeme veriyor aslında gülmem için.

okul öncesi öğretmeni olmak ve evde yavru bi kediyle yaşamak, 6.45 yayınları okuyarak dibe vurmaya meyil eden bünyemde çoklu kişilik bozukluğu yaratmazsa eğer gol olur diyorum.

mesleğim komik. ve hassas. dengeleri koruman, iyi örnek olman lazım. çocukların dünyalarını iyi tanıman lazım. depresyon beynine beynine yumruklar atarken, en kocaman gülümsemenle en garip soruları yanıtlaman lazım. kendine bile tahammül edemezken, sabırla minikleri dinlemen lazım... yapabiliyorsan onların masum dünyalarına sığınıp, çocukluğunu yeni baştan yaşaman lazım.

üzerinde civciv resmi olan boyama sayfasını gösterip, "çocuklaaarrr bakın bakalıım bu hangi hayvann?" diye sorduğunda "cücüüüüükkk!" diye cevaplayan öğrencini sevgiyle izleyip, doğallığını kaybetmemesini tüm kalbinle istemen lazım.

kola kapaklarını biriktirip sana doğum gününde hediye getirmek isteyen öğrencinin gözlerindeki samimiyet için bile olsa bu dünyanın hala yaşanılabilir bi yer olduğuna inanman lazım.

yemek yerken ağzını yüzünü bi tuhaf yapıp şımaran öğrencine "ama öyle yapınca çirkin oluyosun, yakışıklılığın gidiyor" uyarısını yaptığında, "sanki sen çok güzelsin" cevabı gelirse -ki bana geldi bu cevap- şaşırmaman lazım. çocuklar gerçeği şak diye suratına çarpan aynadır.

bilmeceler sorarak onların dünyayı nasıl algıladığına dair bilgiler edinebileceğini bilmen lazım. mesela bi gün çocuklara hayvanlarla ilgili film izlettiriyordum. karada yaşayanlar, uçanlar filan.. tavuk çıktı ekrana. ben hemen öğretmenim ya araya girip "çocuklar bakın tavuğun kanatları var ama uçamaz" dedim. sonra tavuk bi uçtuuu löp diye biraz ileriye gitti. ben tabii çok bozuldum, çocukların hepsi kafayı çevirdi bi açıklama bekliyorlar. "yani uçarlar ama bi kuş gibi gökyüzünde her tarafa gidemezler" diye kıvırdım.. neyse bunlar ikna oldu. ertesi gün türkçe dil etkinliğinden önce bilmeceler soruyorum. cevaplıyorlar kendilerince komik komik cevaplar yalnız. sonra "şekere benzer tadı yok, gökte uçar kanadı yok" bilmecesini sordum. cevap kar olacak. bi öğrenci parmak kaldırdı ama sınıfın en şaşkın, en yüzeysel, en dünyadan kopuk olan öğrencisi. evett söyle güzelim cevabı dedim. "tavuk" dedi. allah allah dalga mı geçiyo lan diyorum içimden ama gülümseyerek "tavuk şekere mi benziyor?" diyorum dışımdan. diğerleri gülüyor tabii. uçuyo ya dedi. bi gün önce öğrendiği bilgi. düşünce güzel ama uygulama yanlış dostum. ;)

mesela yine cevabı kar olan "her yeri örter denizi örtemez" bilmecesine, yorgan mı diyen ararsın battaniye diyen mi.. örtmek kelimesi artık o an ne çağrıştırdıysa..

hepsinin evinde neler dönüyo, anneleri babaları nasıl insanlar bilirsin. çocuğu azıcık izlemen yeter. oyun oynarken, yemek yerken, iletişim kurmaya çalışırken... uygun ses tonu ve güven verici bi yaklaşımla yedi ceddinin ne mal olduğuınu anlarsın. çocuğun davranışlarına neden olan etkenleri bir bir çözersin.

bazen kaynaştırma öğrencin olur. ne yapacağını bilemezsin. hele hele otizm rahatsızlığı varsa... sabır denen şeyin ne olduğunu iyicene bi anlarsın. perdeleri keser, çığlıklar atar, defterlerini yırtar, pencereden atlayıp kaçmaya çalışır, yapılan faaliyetlerin üzerindeki suluboyalı şekerleri yalamaya çalışır, uyku saatinde masaların üzerinde sürekli aynı sözcükleri tekrarlar. iç organları gösteren insan maketinden korktuğu için bahçeye çıkarken, tuvalete giderken maketle beraber gitmek zorunda kalırsınız. ailesine bugün şu etkinliğe katıldı, şunu yapabildi dediğinizde gözlerinin nasıl dolduğunu görürsünüz. diğer öğrencilerin başarısı umrunuzda olmaz bu çocuğun en küçük ilerlemesi dünyalar değerindedir.

minikler altına çiş yapar bazen. diğer arkadaşları dalga geçmesin diye "aa bak şimdi oldu muu su dökülmüş arkadaşınızın üstüne. şu sulukların kapaklarını iyicene kapatmalıyız çocuklar" dersin. hepsi inanır. işin kötüsü çiş yapan çocuk bile inanır gerçekten su döküldüğünü zannettiğinize. kendinin çiş yapmadığına... o günden sonra suluklar iyicene bi kapanır hep. ben de küçükken altıma çişimi kaçırıyordum olabilir böyle şeyler dersin. çok hoşlarına gider, gülerler. eve gidip zevkle anne babalarına anlatırlar öğretmenimiz de çiş yapıyormuş diye.

en güzel tarafı da bahçeye çıkarsın. çocuklara yakalayın bakalım beni yakayabilirseniz dersin. ciğerlerin patlarcasına koşarsın koşarsın koşarsın..... bi yerlerde çok yanlış yaşanmış, çok hırpalanmış, çok derinlere saklanmış çocukluğuna doğru koşarsın.. kaçarsın.

-ferda-

HEYHAT!

2010-08-21T21:45:00.000+03:00

"HEYHAT,

GÖVDELERİN KALDIRILMA VAKTİ GELMİŞTİR.

KOĞUŞ KALK!

PARA KAZAN, İŞ KUR, MESAFE AL, AİLE OL, ÇOCUK YAP, YAŞA, DİREN, İHTİYARLA.

ADABINCA İHTİYARLAMADAN EFENDİCE ÖL,

ÖLMEDEN ÖNCE TABUTUNU SAYGI DUYARAK KALDIRACAK CEMAATİ BİRİKTİR."(H.T.A)

anlatamam gördüklerimi o neşeli çocuğa. kpss'den dem.

2010-08-18T00:29:00.001+03:00

bir zamanlar gülerdim böyle.

buraya güzel şeyler yazmak isterdim. böyle komikçi, şakacı, oyuncu şeyler..eğlenceli şeyler yazmak isterdim. çünkü ben en çok beni gülümsetebilen blogları okumayı seviyorum. sende olmayana özlem işte.

karekteri bi yere koyamadım gitti bu yaşa geldim. şablonu değiştirdim bok gibi oldu. her şey birbirinin içine geçti, yazılar kargacık burgacık oldu. ben de elim değmişken temizlik yapayım gitsin deyip sildim çoğu şeyi.. bi header yapabilsem iyiydi ama beceremedim. başka can sıkıntısına nasip kısmetmiş napalım.

günlerdir uyumuyorum. uyuyamıyorum... uyanık olduğum zamanlarda da sürekli bilgisayarla uğraşıyorum. gözlerim kıpkırmızı oldu, kendimi tüketmek istiyorum... ekranın karşısında buharlaşıp kaybolmak.

yaşamı ağır bi yük yapıp sırtlanmak için elimden geleni yapıyorum. hafifçe yaşarsam yaşamımı, ipi kopmuş bi uçan balon gibi gökyüzüne süzülecek zannediyorum. bana ait ne varsa gökyüzünde kaybolacak gibi. beni ben yapan her şey o balonun içindeki gaz gibi uçucu, boş ve değersiz olacak sanki...

bir diğer şey, anlayamıyorum. günlerdir beynimi, kalbimi zorluyorum ama anlayamıyorum bir türlü. bu kadar büyük bir kötülüğü nasıl yapar insan insana.. kpss 2010 sınavından bahsediyorum. günlerdir kopya söylentileri, netlerin yanlış hesaplanması, branş sıralarının verilmemesi ve daha nice şey. 500 kişi 120 tam net yapıyor, bunların en az 1500-2000 kişi kadarı bilerek soruları yanlış işaretlese dikkat çekmemek için.. ortaya çok büyük, çok korkunç bi haksızlık çıkıyor. full çeken adayların kimlik numaraları deşifre edildi, önceki senelerde yanlış sayıları doğrularından 2 kat fazla olan adaylar.. hepsinin ortak noktası cemaat dersanesine gitmiş olmaları ve önceki senelerde netleri yerlerde sürünürken bi anda zihinlerinin açılması. içlerinde karı-koca tam net yapan bile var. aile saadeti. en az 3 çocuk yapar, çocukları da kendileri gibi yetiştirirlerse ne gam kalır ne tasa.

sınava girip beklediğinden en az 6-7 puan düşük olan öğretmenler isyanlarda. haklılar da... haklılıklarının vermiş olduğu güven ve ösym-meb ikilisinin kaypak tavırlarına tahammülsüzlükle bir adım attılar.. cesur bi adım. oturma eylemi yaptılar ankara'da. ama öğrendim ki polis coplarla gözaltına almış onları. haberlerde, gazetelerde olayın iç yüzü ortaya çıkmaya başlayınca sesleri kesmeye başladılar hemen. sesimiz gür değil, cılız çıkmalı. o cılız sesimiz de birilerinin hoşuna gitmezse dilimiz kökünden sökülüp atılmalı... hak aramak, hakkın olanı sormak yasak.

işte böyle. çok canım sıkkın... her şeyin boku çıktı gibi. hiçbir kuruma, yaşadığım ülkeye, tüm bu adaletsizliğe sessiz kalan topluma, hiçbir şeye inancım kalmadı. hırsızlık yaparak öğretmen olan insanlar eğitecek bu ülkenin çocuklarını. pişkin pişkin yüzümüze bakacaklar... bugün bu adaletsizliğe çanak tutan, üstünü kapatmaya çalışan insanlar, yarın beni teftiş edecekler. emirler yağdıracaklar... cevap hakkı tanımayacak, fikir danışmayacak, mesleğimle ilgili sahip olduğum birikimi görmezden gelecekler.sadece kendi doğrularını dayatacaklar. sahtekarlıkların üzerine inşa ettikleri doğrularını. hangi yüzle??? iğreniyorum. gerçekten iğreniyorum. her gün biraz daha zor geliyor ipleri başkalarının elinde olan bi kukla gibi yaşamak. bi memur maaşına kendini satmak.

dilerim bu rezilliği yapan insanlar cezalarını çeksinler. yüzbinlerce kişinin emeği, alınteri, hayalleri, umutları, uykusuz geçirdikleri geceleri, şu an yaşadıkları endişeli halleri hepsi birleşir ve dev bir karabasan gibi çöreklenir yüreklerinin orta yerine. din diye, cemaat diye, inanç diye başımızın etini yiyenler, inançlarına saygı beklerken karşısındaki insanın değerlerini ayaklar altında ezenler... sizinle benim allahım aynı olamaz. bundan sonra kimse beni din sömürüsüyle kandıramaz... benim içimde yarattığım cennette sizin gibi kalpsizler barınamaz.

-ferda-

geri dön tülaaayyyyyy!!!

2010-08-07T06:38:00.000+03:00

funda'ya.

boğazımda koskoca bi yumrukla kalakaldığımda anladım gittiğini.. başımı bi çevirdim, sokaklara baktım. bizim sokaklarımıza. koskoca şehir dar geldi bana.. her şey birlik olup üzerime yürüdü.. sensizlik bi anda büyüdü büyüdü...

neden bu kadar kısa? mutluluk neden bu kadar az? özlem fazla?

seni kaybetmek istemiyorum. herkesin birer kaybeden olduğu bu boktan dünyada birbirimize sıkı sıkı sarılalım istiyorum..ellerimizi hiç bırakmayalım..hiç ayrılmayalım... tüm evren çenesini kapatsın, bizi rahat bıraksın istiyorum. çok mu şey istiyorum? çok mu zor?

bak eve geldim şimdi. dün bu saatlerde beraber uyuduğumuz eve.. 1 saat öncesine kadar aynı havayı soluduğumuz eve. yastığın hala yerde. su şişelerin de... "abla çok su içelim yağları eritelim." diyen sesin de.. her yer seninle dolu. her yer! ve yine bana ağlamak düşer. sessiz sessiz.. kolumu ısırıyorum ağlarken sesim çıkmasın diye.

gözyaşlarının sıcaklığı hala dudaklarımda. gözlerinden akan boncuk boncuk yaşları öpmem mi sandın?

müthiş bi yarım kalmışlık hissi..
ellerimi uzattım yanımdaydın,
gözlerimi kapattım,
açtığımda uzaktaydın..

daha sana börek yapacaktım.... kedi sana pusu kuracaktı... çok şey vardı daha yapılacak.. hep eksik kaldı.
gitme. gel yine. hiç gitme.. bak, tüm sözcüklerim avuçlarımda kaldı...

keşke açaydiiimmm gollariimıııı geetmeeee deyeyyydiiiimmm!!!!

-ferda-

sanal alem! sorun sende değil, bende.

2010-07-22T22:17:00.000+03:00

önceden uyarayım sırf yazmış olmak için yazacağım bi yazı olacak bu. hala telefon ve internet bağlantımız olmadı. günlerdir bekliyoruz telefon nakil gelecekti hemen olacaktı.. ama günler geldi geçti kimse gelmedi. biz de dağ bize gelmezse biz dağa gideriz, zaten bu konuda talimliyiz dedik, kalktık gittik türk telekoma.
fiş aldık,sıra bekledik ama bizim sorunumuz öyle gişeyle fişle çözülcek bi sorun değilmiş. yukarı kata çıkmamız gerekti. ama bu türk telekom özelleşince filan bayağı gizemli bi yer olmuş. öyle ki amerikanın uzaya göndereceği çok gizli elemanlarız sandım bi an.

biri bıyıklı bayan, diğeri bıyıklı erkek olmak üzere iki güvenlik görevlisi bizi sopalarıyla iyicene bi aradı. sonra ikimizin de kimliklerini aldılar. sonra bi ziyaretçi kartı verdiler. sır kapısı gibi beyaz bi kapıdan geçtik, her tarafı kameralarla dolu merdivenlerden çıktık, sola dönüp aysun hanımı aramaya başladık. aysun hanımın odası da çok gizemli bi köşedeydi ve o odanın kapısına yaklaştıkça kalbim pıt pıt pıt atıyordu. kapıyı çalıp içeri girdik, 1 kadın, sivilceli zayıf genç bir oğlan ve 2 ergen kızın bakışları üzerimize doğruldu hemen. aysun hanım dedikleri kadın, hiç hayallerimdeki gibi çıkmamıştı.. beyaz saten bi baş örtüsü ve iki tanesi çenesinde bir tanesi de bıyıklarının tam üstünde olmak üzere tam üç tane koskocaman beni vardı.... bu kadar güvenlik önlemi bu kadın içinmiş demek kiii diyee bi sıkıntı bastı içimi. kendimi bööyle böcek gibi çok önemsiz hissettim.. zaten diğer ergen kızlar da önlerinde bi bilgisayar kurabiye tarifi bakıyorlardı gugıldan kikirdeyerek.. onlara da bi uyuz oldum hemen. bu bacaksızlar bu yaşta bu kadar önemli bi yerde nasıl çalışmaya başlamışlar, ben bunların yaşında acaba femin mi matematik kitabını alsam yoksa tümayın mı gibi sorunlarla uğraşıyordum.. ergen çocuk da benin kızlara nasıl iğrenerek baktığımı izliyordu.. neyse biz sorunumuzu aysun hanıma anlattık işte. telefon bağlantımız gelmedi bıdı bıdı bıdı gibisinden konuştuk. daha dorusu yılmaz anlatıyor ben sarı saçlarımın da vermiş olduğu özgüvenle milleti ezmeye çalışarak kötü köt bakıyordum. aysun hanımın masasının üstünde kocaman puntolarla yazılmış "aysun ablacım seni çoook ama çooooooookkk seviyorum-sezen" yazısı dikkatimi çekti. bi daha aysuna baktım göz ucuyla... allahımmmm sana geliyoruuummmm bu kadında ne varrr benim göremediğimmm neden herkes bunu bu kadar seviyooorrr diye kendime bi dert edindim.. bu arada aysun baktı bilgisayardan ve sorunu hemen buldu. amasya'daki zeka küpü telekomcular bi tek mahalle ismini yazmışlar. ne apartman adı, ne kapı numarası, ne de iletişim numarası hiçbir şey yok... adamalr gelmiş koca mahallede bizi bulamamış dönmüşler. bu da amasya'nın son kazığı olsun dedik, tüm bilgileri biz verdik yine.. bikaç güne internete kavuşmuş olacağız yani..

hayır her şeyi geçtim, annemin bilgisayardan girdim şimdi nete. bi baktım herkes beni unutmuş.. bi aysun hanım kadar olamadık şu sanal alemde, ona yanarım. işte sanal alem bu, nankör oluyo ingilizce gibi. arada bi bakmazsan yalan oluyo hemen. oysakine ben yıllarımı verdim bu sanala. yeri geldi op oldum, yeri geldi sop oldum, yeri geldi kanalı +m moduna alıp klonlara kick+ban yaptım. icq kullandım. msn kullandım. ff, twitter, blogger, facebook, reader, ekşi, inci ne bulsam burnumu soktum.. yılmazın deyimiyle hz ömer op olsa benim kadar adil olamazdı... ama yoook... iki gün nete girme hemen unutuluyorsuunnnn :(((( çok sarsılıyorum böyle olunca.. sanal alem, sorun sende değil bende. çok daha iyilerini hakediyorsun deyip terki diyar eylicem bi gün o olacak! hıııh!!

not: bu arada resimdeki foto camille filminden. film tatlıydı bence, tavsiyedir.

-ferda-

veda etmeden gidilmez çocuk, bu gidiş vedadan sayılmaz çocuk...

2010-07-17T21:11:00.000+03:00

sonunda taşındık! evden eve taşıma için anlaştığımız abi bi sabah aradı, kız gibi mercedes kamyon ayarladım yarım saate gelir, eşyayı çeker dedi. eyvallah abi dedik. kamyoncu jargonunu çok çabuk benimsedik, çok çılgınız yaaa öyle böyle değil.

sonra kamyon geldi, benim hazırlarken yerinden bile oynatamadığım kolileri üçerli beşerli sırtlarına koyup götürdüler. ve ben bir kez daha anladım ki emekçiler olmazsa bizden bi bok olmaz. bütün bokumuzu püsürümüzü adamlar hallediyor, bizim asla beceremeyeceğimiz işleri yapıp arkamızı topluyor, mırın kırın etmeden adam gibi çalışıyorlar... medeniyet denen bi şey varsa bu adamlar sayesinde var. gerisi hep yalan dolan. çöpçüler, kamyoncular, hamallar, temizlikçiler, hastabakıcılar, aşçılar, bulaşıkçılar, inşaat işçileri ve daha sayamadığım tüm emekçi insanlar. hepiniz baş tacımsınız, sizleri çok ama çok seviyorum haberiniz olsun.

sonra biz elimizde bir minik kedicikle kalakaldık.. benim sırtımda bi çanta, yılmaz'ın sırtında bi gitar, kucağımda kedi.. hepsi bu. tüm eşyalar kamyonla yola çıkmıştı bile. şöyle bi baktım gökyüzüne, bi baktım halimize. dedim ki ooohhh beee. işte özgürlük bu. kuş gibi hafif hissettim kendimi. bi kamyon dolusu eşyaymış, kimin umrunda. hiçbir şeyin sahibi değilim dedim. keşke sırtımda çantam, yanımda kocam, kucağımda kedimle dünyayı gezen bi seyyah olsam dedim.. mal mülk denen şey insanın sırtında koca bi ağırlıktan başka bi şey değil dedim... dedim dedim ama garajlara gelince kendi kendime yaptığım bu felsefik söylem son buldu. zira yanımızda bi hayvanla bilet arama işi, amasya gibi bi şehirde hiç kolay değildi. bizi hayvanımıza rağmen cizre nuh turizm kabul etti. arka beşlinin bi ön tarafını bize uygun gördüler ama olsun onlar yine de benim canım.

özet geçmek gerekirse artık amasya işi bitti. daha da gelmem davosa. artık ölümüne 44 ölümüne malatya. amasya'dan ayrılırken içim hiç sızlamadı. tuhaf, hiçbir şey hissetmedim.. kendimi hiç oraya ait hissetmemiştim, sanırım yanılma payım yokmuş bu konuda. vedayı haketmedi amasya.

ev taşıma işi de başlı başına bok gibi bi şeymiş. internet bağlantım yok. bu blog kaydını bile annemin müzelik bilgisayarından yazıyorum. millet sansür diyor, yürüyüş diyor, bi şeyler diyor, ben üç gündür doğalgaz diyorum, anten diyorum, perde diyorum... böyle histerik, nevrotik bi şey oldum. bikaç güne toparlarım umuduyla.. arayı çok açmayalım dostlar.

bu şarkı da amasya için gelsin. veda etmeden gidilmez çocuk.

-ferda-

biz aşkımla böyle tanıştık.

2010-07-08T19:28:00.000+03:00

bu akşam amasya'ya gidiyorum, eşyalarımı toplamaya. mis amasya turizmle olan seviyeli birlikteliğimize artık bi son veriyoruz ve mümkünse dost olarak da kalmayalım hacı, ben almiim yani..

bi şehir, yüzünde tebessümden çok alnında kırışıklık,omuzlarında ağırlık yapıyorsa orada mutsuzsundur. ve tüm yaşanmışlıklar, hiçbir şeyi değilse bile bir vedayı hakediyor diyemiyorsan iğrenmişsindir. sana olan hissiyatım budur yani amasya, sakın arkamdan ağlama.

mersin'den ayrılırken ağlaya ağlaya çatlamıştım. nasıl ayrılcam ben buradan diye saatlerce ağladığımı, sapıklar gibi duvarları sevip okşadığımı biliyorum. kız annesi gibiydi mersin benim için. amasya ise bildiğin eli maşalı kaynana gibi karşıladı beni. ağzıma sıçmadan da bırakmadı. şimdi ayrılıyorum diye bok atıyorum gibi görünüyor oradan biliyorum ama öyle değil.. gerçekten öyle değil. ben açıklamakta zorlancam, can baba söylesin benim yerime. şöyle: "kendi eliyle kazdığı kuyuya aşk, küçük bir taş atmaktır,gürültüsü büyüyünce sessizliğin, marifet yosunlar gibi susmaktır." gerçi o, bunları aşk için yazmış ama bizim gönlümüz aşk ile dolu olunca anlatcağımız şeyleri de aşk ile anlatıyoruz işte :)

kedimi köpekler gibi özledim bi de. bi an önce ona kavuşup okşayıp sevmek istiyorum. aşkımla da tanışmamızın 5. yılı oldu bugün. 5 yıl önce bugün arkadaşlarımla üniversite konserine gitmiştim. o, sahnede gitar çalıyordu, ben bi köşeye geçmiş onu izliyordum. izlerken "keşke benim de böyle gitar çalabilen bi sevgilim olsa" diyordum ve iç sesimle ekliyordum "kızııımm raakçıı metalcii adammm seni naappsıııın. domestik kişiliğini farkettiği an kaçar gider. şu kılık kıyafetinle, mora boyayıp tepeden bağladığın saçlarınla 1 bilemedin 3 günü kurtarırsın falan filan" bi de benim özgüvenim çok çabuk sarsılır. hani adam kalkıp ukalaca bi laf eder, eğlenir güler ya. ben günlerce, haftalarca unutamam. böyle de bi ezik tarafım var. o yüzden sadece izleyip hoşlanmıştım. o ise, beni görmüş beğenmiş ama ben farkında değilim, farkında olmadığım için hala eziğim tabi. konser biter, ben grubun bateristi ali'nin yanına giderim. ali'yle de yenilerde tanışmıştım baterist olduğuna inanmadığım için konsere gitmiştim hatta. çünkü ali minübüs şöförlüğü filan yapmış bi tip. ilk tanıştığımızda çiçek abbas argümanını döktü önüme. tabi ki yılmaz, müstakbel eşiimmm :) hemen geldi yanımıza. tanıştık, konuştuk, ertesi gün güyaa tesadüüf bi şekilde buluştuk. buluştuğumuz günün akşamı da mesajlaşmaya başladık. hatta o akşam hemen sevgili bile olduk. :)) hiçbir naz, kapris, cilve yok yalnız. tamamen spontane. ben işin eğlencesindeydim, o da öyleydi. kesinlikle uzun ilişki filan istemiyorduk. şimdi evliyiiz. yani istemediğin ot burnunun dibinde bitiveriyor. sonra bi bakıyosun aradan 5 yıl geçmiş. 5 yıl önce konserlerde cirit atan ben şimdi ev taşımaya çalışıyorum. geberene kadar temizlik yapıyorum. bulduğum evdeki üst komşum ise ortaokuldaki türkçe öğretmenim. insanın yaşlandığını anladığı anlardan biri bu tabii. :) ama yine de onunla komşu olmak çok güzel olacak, biliyorum. :)

ohaa bu yazı çok uzun olacak gibi duruyor. burada bitiriyorum. ve bitirirken mis amasya turizmin yine çift bilet satmamış olması için dua ediyoruuuuuummm!

not: fotoğraf da aşkımın sahne yasaksız günlerinden kırmızı fenderli :Pp

-ferda-

güldüğü zaman gözleri de gamzeleri de gülmeli kadının.

2010-07-05T15:56:00.000+03:00

erkek olsaydım kesinlikle güldüğü zaman yanaklarında gamzeleri de gülen bi kadına aşık olurdum. gülmekten gözleri yaşaran bi kadına...güldüğü zamanları siyah beyaz fotoğraf karelerine sabitlerdim..

dünyayı, gülmeyi bilen kadınımın etrafında döndürürdüm.. o gülümserdi, dünya dönerdi, tüm dönüşler güzelleşirdi.

marilyn gülümsemesine muhtaç erkek çok bence dünyada. keşke onun gibi kadınlar çok olsa..

bi de sakın sanmayın ki, erkek olsam cenk taner sevmezdim. yine severdim, hep severdim onu.kalbime kağıt kesiği acılar atmasa da ruhumun bi taraflarına değiyor onun müziği. ne de olsa asteroid b 612 yakınlarındaki sayfiyede geçti çocukluğum..

burada da güzel bi şey var.

-ferda-

baştan başlamak iyidir.

2010-07-01T11:19:00.000+03:00

yapacak bi şey kalmadığında, en başa dönüp tekrardan hayeller kurmak iyidir. hele bi de o hayaller tek tek gerçekleşmeye başlarsa tadından yenmez.

kurduğum bi hayal gerçek oldu. şu an yaşamak istediğim şehirdeyim. yapacak daha çok işim var. bütün kış ayı gibi uykuda geçtiği için şimdi bi şeyler yapmak zor gelse de halledebilecek gibi duruyorum.

etrafınızda şöyle herkesin sevdiği, saygı duyduğu toplumsal kuralları çok fazla benimsemiş tipler varsa irtibatı koparmamanız yararınıza olacaktır. zira onların referansı ev bulmanızda, kirada indirim yaptırmanızda ve daha birçok konuda lehinizine olabiliyor. haa çıkarcı mıyım? evet, galiba öyleyim. ama kim öyle değil ki zaten yeeaa diye savunma mekanizması çalıştırmayacağım merak etmeyin. hele bi şu bulduğum eve makul fiyattan kapağı atayım, ondan sonra ev sahiplerine de bol bol çemkircem not alayım bunu. haayydiiin iyi tatillerrrrr!

not: ayrıcana zooey deschanel fotoğrafının konuyla hiçbir alakası yok. güzel hatun fotosu olsun diye koydum buraya.

-ferda-

bazı şarkılar iyi gelmiyor, hatta ağzıma sıçıyor.

2010-06-27T19:32:00.000+03:00

bazı şarkılar iyi gelmiyor. hatta nazan öncel söylüyorsa ağzıma sıçabiliyor. fizy hesabı açtım, kendime bi liste yaptım bugün. cat stevens-daytime, the beatles-all you need is love, robert plant-my love is a freeway, john lennon-imagine, jimmy page&robert plant-city don't cry, the gathering-no bird call ve yavuz çetin dinlerken nasıl oldu bilmiyorum nazan öncel'in demir leblebisi ve sokak kızının kalbimi boğazımdan çıkarmaya çalıştığını farkettim.. seni bugün görmem lazım ve omuzumda ağla çalınca da fundaaaaaaaa diye höykürmek istedim...

bazı şarkılar iyi gelmiyor... kesmeşeker mesela. led zeppelin mesela. rainbow mesela.lynyrd skynyrd mesela.
bu böyle uzar gider... hangisini yazsam ki.. hangisinin kalbime attığı bilmem kaçıncı çizikten bilmem kaçıncı tarifsiz duyguyu anlatsam ki.. sözlerden arta kalan boşluğu dolduruyor müzik. sözlerin yetmediği yerde o koşuyor imdadıma. gözlerimi kapatınca uçuyorum ben.

hatta bazen ölüyorum. böyle.

-ferda-

ben dediğim aslında sen ya da o

2010-06-26T15:45:00.000+03:00

yanlışlarını sevenlerdenim ben. hata yapmadan, denemeden, yaşamadan hiçbir bok anlayamayanlardanım.
eğer bir gün yanlışlarımı sevemeyecek olursam, işte o zaman yaşlanacağım.

sessiz duranlardanım ben. herkes avaz avaz bağırıp bi yerlere koştururken, sessiz sessiz oturup olup biteni izleyenlerdenim. aslında o bağıranlardan daha çok canım yanar.. ama sizler bilmezsiniz.

yatağın sol tarafında sağ tarafa kıvrılıp yatanlardanım ben. tarafsız, tarifsiz huzurlar içindeyim uyurken..

ve sen! tıpkı ben gibi "ben" ile başlayan cümlelere tahammül edemeyenlerdensin.. ama "ben" ile başlayan her cümle müthiş bir şefkat arayışıdır. derin bir acı yatar "ben"de bilmezsin. çünkü "ben" dediğin şeyi kimseler sevmemiştir. sevsinler istersin...

"ben" "ben" "ben" der durursun... oysaki "sen" ya da "ben" ne fark eder... hepimiz aynı havayı soluyoruz, hepimiz aynı çukura sıçıyoruz, sıçtığımız yeri aynı şekilde siliyoruz hatta. aynı şekilde aşık oluyor, aynı şekilde hayaller kuruyor, inanacak bir şeylerimiz kalmadığında da aynı şekilde kaçıp gidiyoruz.. ama birbirimizi hiç fark etmiyoruuuuzzzz!!! tek derdimiizz kendimizi anlatmak, tek derdimiz fark edilmeekkk..

bi de arada bi gelir bana, ki şöyle: "kah çıkarım gökyüzüne seyrederim alemi, kah inerim yeryüzüne seyreder alem beni"

-ferda-

insan sevdiğini özgür bırakmayı bilmeli.. mutluluk öyle gelir bi tek.

2010-06-24T14:14:00.000+03:00

yapmayın. elinizde bi kadeh kırmızı şarap varsa, dışarıdan yağmur kokusu geliyorsa, yavru kediniz küçücük bedeniyle göğüslerinizin üzerinde mırıl mırıl masum bi uykuya dalmışsa, ruh kanseriniz -depresyonunuz- kolunuzu kıpırdatmanıza bile engel oluyorsa yeni türkü dinlemeyin. "olmasa mektubun, yazdıkların olmasa, kim inanır senle ayrıldığımıza..." demesin. derse de dinlemeyin.. çünkü eğer dinlerseniz o kadeh elinizden düşüp kırılabilir. şarap her yere sıçrayabilir...tutup tutup aniden bıraktığımız gözyaşlarımız gibi. kadehin içinde kalan birkaç damla da kırık ayağın üzerinde sallanabilir.. içimize doğru akıttığımız gözyaşlarımız gibi. yani demem o ki; bazı duygular alkolle karışınca çok yanıcı olabiliyor, can yakabiliyor..dikkatli olun.

bi de can yücel'i sevin bence. "sevgi emekmiş" demiş. eklemiş: "emek ise vazgeçmeyecek kadar, ama özgür bırakacak kadar sevmekmiş." ne güzel demiş, içimdekileri söylemiş. yılmaz böyle sevdi beni sonunda. vazgeçmedi benden ama özgür bıraktı beni. ne istiyorsan yap dedi, karışmayacağım, saygı duyacağım dedi. ben ne istediğimi bilmiyordum. o yüzden ne yapmak istemediğimi düşündüm önce. bu şehirde yaşamak istemiyorum dedim. bu şehirde yaşlanmak istemiyorum. bu şehirde kendimi kaybetmek istemiyorum dedim. ve hoooopppp hemen tayin istedim. şaakkk diye çıktı tayinim kimse ihtimal vermezken. :) evet. gerçekten bi şeyi çok kalpten isteyince oluyor. tecrübeyle sabitledim bunu artık. zaman zaman keşke şöyle olsun dediğimiz ve bunu derken keyif aldığımız şeyler aslında gerçek hayallerimiz. ve yaşamadan asla anlayamayız..

bu şehirden gidiyorum çok kısa bi zaman sonra. ve özleyeceğim pek bi şey yok. ne acı şey di mi? 3 yıl yaşadığın şehirde özleyeceğim diyeceğin bi şeyin yok... beni tanıyanlar "aa beni de mi özlemicen" filan demesin bence. dürüst olalım. hasretinizden kahrolmayacağımı hepiniz biliyorsunuz işte :)

neyse hadi gider ayak size bi kıyak geçeyim. muhteşem bi film önereyim bu akşam için. tv 8'de 21:45'te eternal sunshine of the spotless mind. aşkı memnu veda bölümünü zibilyon kez izleyeceğiz nasıl olsa, alternatif bi şey izleyelim bari diye düşünenler baksın. ben çok severim.

bi de tavsiye: kendini zeki sanan aptal kadından kork. çok tehlikeli o.

-ferda-

puccitonun kitabını okudummmmmm. okumayanı dövüyorlarmış haberiniz olsunnn!

2010-06-20T15:45:00.000+03:00

azimle osuran dağları delermiş. işte ben de bundan sebep dün 300 kilo olmuş bademciklerime ve yüksek ateşime rağmen oturup, uzun yazarak beyin ütüleyen PuCCa'nın kitabını bitirdim. ve PuCCa'yı tanıyan her insan evladı gibi bazen nostalji yaşadım, bazen her şeyi unutup kendi kendime güldüm, bazen hüzünlendim, bazen keşke onun için bi şeyler yapabilsem dedim, özetle ben kitabı okurken çok eğlendim. Keşke kitap bir tane değil de on tane yirmi tane filan olsa, her kafam attığında alıp okusam, puccaya hayır duası yapsam, dualarım kabul olsa, allah şu kıza kaşıkla verip kepçeyle almasa....

Günlüğü geçen yazdan beri takip ediyordum. PuCCa kelimesi kafamda nasıl bi serbest çağrışım yaptı da Puma'yla ilişkilendirdim ve moda blogu zannettim bilmiyorum ama ilk zamanlar moda blogudur diye hiç açmamıştım pucca günlükü. sonradan baktım herkes onu izliyor, dedim lan bu nasıl bi hatun kesin adriana lima kılıklı bişedir dedim. açtım baktım ki güneşte yanınca yamalı eşşek sırtına döndüğünden bahseden bi hatun var karşımda. rus kızlarının kökünü kazımak istiyor, hatta yazın turistik bölgelerde yanan ormanları kıskanç Türk kızlarının yapmış olabileceğini söylüyor. o uzun bacaklar, altından kalem düşmeyen memeler ve sımsıkı kalçalarla rekabetin manasızlığından dem vuruyor, iç güzellik denen zımbırtının çok tırt kalacağına dikkat çekiyor. götünü atlas okyanusuna, sevişmelerini tanımlanamayan bi yaratığın yaptığı garip hareketlere benzetiyor. katır dişlerim var evet ama okyanus gibi gözlerim ve allah vergisi zekamla elde edemeyeceğim de bi şey yok diyor. aslında bunu ben diyorum pucca için. :)

pucca tüm bu şamatalı kişiliğin altında çok şey saklıyor. mesela sevdiği adam için her şeyi yapıyor, pılını pırtını her şeyini toplayıp gidiyor. ailesini, arkadaşlarını, anılarının olduğu şehri, yaşanmışlıklarını, her şeyini... o kadar çok memnun etme çabası içinde ki.... aslında bu, onun insanlardan beklentisini gösteriyor. o, insanlar için sürekli bi şeyler yapıyor ama görüyor ki kimse onun için kılını kıpırdatmıyor. ee şimdi bu kız bencil olmasın da kim olsuuunnnn??? pucca, beklenti içinde evet. ilgi bekliyor, sevgi bekliyor, güvende olduğunu hissetmeyi bekliyor, şefkat bekliyor. çünkü malesef çok dengesiz bi ortamda büyümüş. hayatının bi bölümünde kocaman bi boşluk var ve o boşluğu sadece sevgiyle doldurmaya çalışıyor. bitmek tükenmek bilmeyen geyiktir, en çok duyduğumuz klişedir ama söylemeliyim; bu hatunun içinde büyüyememiş bi kız çocuğu var, net. eşşek sevgilisinin görmesi gerekiyor bunu. bu kadar uzaklardan bizler görüyorsak, onun dibindeki adamın görmesi lazımmmmm!!

bi de kitap bittikten sonra bi şeyi çok istedim. umarım annesi bu kitabı okur ve kızına ne yaptığını görür...

kitabı herkese tavsiye ediyoruuummm. bakmayın siz benim bu kadar dramatik anlattığıma. benim kişiliğim böyle, doğuştan depresifim ben. o yüzden bakış açımı bu şekilde ifade edebiliyorum. ama pucca benim gibi değil. çok eğlenceliiiii, çok zevkli, çoook güzel bi kitap yazmış. okurken çok güleceksiniz emin olun. blogun daha derli toplu olmuş hali. laptop ısınıp baldırlarımızı yakıyordu, okumak zor oluyordu netten. ikidebir oraya tıkla, buraya tıkla, önceki kayıtlara git, bağlantı kopmasın amannn şeklinde okuyorduk. şimdi elimize alıp canımız istediği zaman okuyabileceğiz. blog'da daha çok yazı var ama söyleyeyim. :)

bi de son olarak kitabı bana bi arkadaşım hediye gönderdi İstanbul'dan. o çok sevdiğim arkadaşımı buradan çoooook çoooooook öpüp teşekkür ediyorummmmmm. Pucca'dan sonra Sami'nin ve Hoanes'in kitaplarını da sabırsızlıkla bekliyorum. onlara da selam olsun. :)

-ferda-

çiğnediğim tüm sakızları yutarım ama bunun blogumla alakası yok.

2010-06-11T14:57:00.000+03:00

bana bi haller oldu dostlarım. yüzüm gözüm sivilce doldu. öyle ki gözüm, burnum seçilemiyor sivilceden, okulda çocuklara çemkirirken çenedekiler patlıyor, o derece. ağzımda iri iri aftlar da var. kazma dişlerim değdikçe canım yanıyor ve dişlek dişlek konuşmak zorunda kalıyorum.

bi hevesle kestirdiğim saçlarım da dün akşam aşkı memnu izlerken farkettim ki arsen hanım'ın saçlarının tıpkısının aynısı olmuş. tek fark benim kahküller var da yandan ayırmak zorunda kalmıyorum.

bi de kedim osman var tabi.. henüz 20 günlük olduğu için bebekliğin tüm lüksünü yaşıyor. beni tuvalet olarak kullanıyor. nasıl bi fantazi kurduysa hayvan günde 3 kere üzerime işiyor 1 kere de sıçıyor. bilgisayarın adaptörü kadar canı var, o kadar çişi nasıl çıkarıyor çözemedim.

bi de şimdi aklıma geldi de ben küçükken parmaklarımın üstünde çok iyi duruyorum diye balerin olmak istiyordum. şimdi şööyle bi bakıyorum kendime. depresyon sonrası alınan 10 kilo, geniş basenler, selülitli bacaklar ve yumoş yumoş olmuş bi göbek. malzeme kabaca bu. bu malzemeyle balerin olunur mu lan?? hayal gücüm çok genişmiş gerçekten :) allah'ı sakallı bi dede olarak hayal eden bi çocuktan fazla şeyler beklenemezdi zaten. :)

asıl bombam ise tayin istedim. şans benden yana olursa kurtuluyorum bu nalet amasya'dan. hadi bağaaalıııımm.

-ferda-

hadi dürüstçülük oynayalııımmm.

2010-06-06T22:36:00.000+03:00

hangimiz dolabı açıp da evin ortak kullanımında olan colayı kafaya dikip içmedi ki?

ya da tencerede duran canım biber dolmalarına elleriyle hayvani bi şekilde saldırmadı ki?

hangimiz biten cips paketinin dibini etrafta kimseler yokken yalamadı ki?

ya da çikolata poşetini..

hangimiz evde kimse yokken çıplak dolaşmadı?

hangimiz kimse yokken burnunu karıştırmadı?

hangimiz doyasıya geğirip osurmadı?

hangimiz sesli sesli sıçmadı?

hangimiz geceleri hayaller kurmadı?

hangimiz okulun en popüler insanıyla arkadaş olmak istemedi?

iş yerinde en beğenilen kişi olmak istemedi?

en çok sevilen sevgili olmak istemedi?

en güzel, en yakışıklı olmak istemedi?

takdir edilmek istemedi?

hangimiz egosu doyurulsun, herkes kendini sevsin, herkes kendine hayran olsun istemedi?

hangimizin annesi üzerine çamaşır suyu bulaşmış kıyafetlerle dolaşmadı evde?

hangimizin babası banyoda aygır gibi burnunu sümkürmedi?

hangimizin büyük annesi "bulamayanlar da var" diye çemkirmedi..

hangimiz en yakın arkadaşımızı kıskanmadık?

hangimiz kendimizi yetersiz hissetmedik?

hangimiz "öğrtmen bilmediğim yerden sordu :( " demedik..

hangimiz kendimizi yetersiz ve zavallı hissetmedik..

hangimiz kıskandığımız insanlara bok atmadık?

hangimiz hile yapmadık?

hangimiz kandırmadık?

hangimiz aldatmadık?

hangimiz ana babamızdan gizli türlü türlü halt çevirmedik?

hangimiz pişman olmadık?

hangimiz mahallenin muhtarlarını izlemedik :))

bbg izlemedik? :)

hangimiz bilmediğimiz konuları biliyormuş gibi davranmadık?

hangimiz insanları etkilemek için kuuullll görünmeye çalışmadık?

hangimiz yalakalık yapmadık?

hadi dürüst olalım... hangimiz olduğumuz insanı değil de olmak istediğimiz insanı başkalarına sunmadık?

hepimiz aynı bokuz dostum işte. hepimiz insanız. tek ortak noktamız var. zayıflıklarımız.. aslında en güzel noktamız da o bence. kabul etmeyi öğrenince epey eğlenceli oluyor. :) kimse yokken cipsin dibini tuzlu tuzlu yalıyor, colayı da kafama dikiyorum. ama insan içinde sanki çok görgülü bi aileden gelmişçesine, çok titiz bi insanmışçasına en temiz bardağı seçip kullanıyorum, cips paketini de yarım bırakıyorum. böylelikle hem görgülü hem açgözlü değilmişim gibi bi imaj veriyorum. sizi zerre kadar ilgilendirmeyen bu şeyleri neden mi anlatıyorum? sizin de aynısını yaptığınızı düşünüyorum. beni kandıramazsınız. bilginiz olsun diye :)

-ferda-

puccamın kitabı gelene kadar idare ediyorum başka kitaplarla. işte "konuşmayan adam"

2010-06-05T15:00:00.000+03:00

küçük aptalın büyük dünyası kitabını, puccanın kitabını henüz okumadım. çoooooooooook sevdiğim bi arkadaşım ayın 7'sinde maaşı alınca bana hediye göndereceğine söz verdi.:Pp sabırsızlıkla bekliyorum. gelir gelmez bi solukta okumaya başlayacağımı biliyorum, zira geçen yaz tatilinde puccanın blogunu bi solukta okuyup bitirmiştim. :)

dün ferhatın kız arkadaşı kedi getirdi bana. enik yani. daha 15 günlük.. doğru düzgün yürüyemiyor bilee.. dünya tatlısı bi şeeyy. onun resimlerini daha sonra yayınlarım burada. ama şimdilik biraz önce bitirdiğim kitaptan altını çizdiklerim kısmına geçeceğim. beleşçilik yapıp, kendim bi şey üretmek yerine alıntılarla bu günü kurtaracağım :) hadi bakalııımmm... daha önce Özge Baykan okumamıştım ama bundan sonra okurum artık.

- Kendine ait bir odaya sahip olmak yalnızlıktır.

Başı boş alandır. Doğru. Yaşamsal anlatıya yaşam alanı. Kendine ait

bir oda. Esine dayalı.

- Ezbere şarkılar kurtarıyor

bazen intihardan

en elverişli yeniden üretim

alanları onlar

yağmur yağarken

atlamak gerek şelaleden

yoksa ne anlamı var

intiharmış ölümmüş

otoban çizgileri filan

sen en iyisi

trafik lambalarına bak

açılırsın

iyi gelir

oyalanırsın

laf aramızda

akıllı bir uçurum biliyorum

ama küçük bir

komisyon alırım o da

siftah olsun

yaşam nedir ki zaten: o kadar.

- Konuşmayan Adam burada kendini kınadı. Hem çevresinde

entellektüel birikimi yetersiz insanların çokluğundan yakın, hem de

yaşamın birincil sorunlarını kısmen de olsa kavramsal düzeye

çıkararak ele alanları çekeme.

- Nişanlı başka kentte çalışıyor, tayini çıkacak; yakındır. Sonra

evlenecekler; o zaman beraber de oturabilirler. Zaten evlendikten

sonra kızın canı bir daha asla sıkılmayacak. Kocası her an varlığını

hissettirecek. Yıkanacak çamaşırları ve iş yerinden gelecek

telefonlarıyla.

- Bu durum (gece çıkmalar, sabaha karşı gelmeler, öpüşmeler ve

anahtar sesi) o kadar sık tekrarlandı ki ilişkinin gerçekten de evliliğe

varacğı düşünülebilirdi. Ama olmadı. Nişanlı adıyla kaldı. Oğlan kızı

bıraktı.

Kız göğsünde hafif bir sızı hissetti.

Sızıyor.

- Konuşmayan Adam kadın olsa yine erkek berberine

giderdi herhalde. Saçı hep kısa olacaktı çünkü.

- Başka hayatlara burnunu sokup onlar adına düşler kurduğunda

düşlerin gerçekleşme olasılığı her zaman vardır.

- yaşam alıntıdır

hem de alışkanlıktır

sen biraz da ruh hastasısın.

- sıranı bekle yaşam

salon az ilerde solda

az sonra

çağrılacaksın

yaşam nedir?

-Sıradaki.

- Yazmayabilirdim. Çünkü, zor yazmak. Kapsamam gerek. Yazı

naylondan gibi. Asla yaşamı tam olarak anlatamıyor. Hele yazın.

Bazen konuşmak bile fuzuli geliyor. Her şey kısaca anlatılabilir. Hatta

hep susulabilir.

-özge baykan- (konuşmayan adam)